Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Soms lijkt God op een dreigende donderwolk

God vinden in de stilte. Het is populair tegenwoordig, maar voor Mozes zit het er niet in. Als hij de berg Sinaï op moet, om daar met God te spreken, maakt Hij namelijk nogal spektakel. Donder, bliksem, aardbeving, het geluid van een ramshoorn, rook. Je kon Gods aanwezigheid zien, horen, voelen en met al die bliksem misschien ook wel ruiken. Alle zintuigen ingeschakeld en gebombardeerd met prikkels. God vinden in de herrie.

De berg is een no-go-area. Het volk Israël mag niet te dichtbij komen. Het gebied wordt afgegrendeld, want zelfs dieren mogen niet te dichtbij grazen. Maar Mozes mag er wel op. Misschien is het eerder: Mozes moet er wel op. En Mozes gaat en spreekt met God.

Uitnodiging

Op een gegeven moment krijgt het volk echter zelf een uitnodiging: Komen jullie nu ook maar met God praten. Kom maar, het mag. Het volk wordt uitgenodigd dichter bij God te komen.
God is op dat moment nog steeds aanwezig in die donkere wolk. Niet het meest uitnodigende beeld en dat vinden de Israëlieten kennelijk ook: [Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van LEF. Klik door om de rest te lezen.
(Fotocredit: Thomas Layland)


2 reacties

Volgens mij ben jij Zacheüs? Ik ook.

De wereld zit vol met Zacheüssen. Zacheüs, tollenaar en buitenstaander, was op zoek naar Jezus. Hij wilde die bijzondere man weleens zien. Maar, in tegenstelling tot veel anderen, liep hij daar niet mee te koop. Hij stond aan de rand van de menigte, klom uiteindelijk in een boom om Jezus te kunnen zien en was nieuwsgierig, maar wel van een afstandje.

De wereld zit vol Zacheüssen: mensen die wel interesse hebben in Jezus, maar aan wie je het niet zo merkt. Ze komen niet de kerk binnen, ze knopen geen praatje aan, ze vragen niet om een Bijbel. Ze staan aan de rand van de menigte te kijken, klimmen desnoods in een boom, maar blijven op een afstandje.

Blikveld

Het is over deze Zacheüssen dat de Tsjechische priester Lees verder


7 reacties

Ik vind het moeilijk om open kerk te zijn

Ik geloof in open kerken. Mijn overtuiging is dat Gods liefde zich uit in vrijheid en aanvaarding, maar dat mensen daar vaak iets anders van gemaakt hebben. Een radicaal besef van die vrijheid en aanvaarding brengt herstel diep in ons innerlijk en heeft gevolgen voor hoe we met anderen omgaan, als christenen en als kerken. Een kerk die niet open is, die niet vrijmaakt, die niet aanvaardt als basishouding mist zijn doel. Als je beseft dat God je aanvaardt, kun je niet anders dan dat aan anderen aanbieden.

Die theorie zit er goed in. Maar Lees verder


2 reacties

Ik ben genoeg? Ja! (Maar wat is dat eigenlijk?)

Ik ben genoeg. Ik ben genoeg. Ik ben genoeg.
Het is de kernboodschap van Brené Brown als het gaat om kwetsbaarheid, verbinding en bezield leven: Je bent genoeg. Mooie boodschap in deze tijd van vergelijken, burn-out en instagram. Toen ik dit in haar boeken las, was ik in de gloria. Ja! Ik ben genoeg!

Mijn hoofd jubelde, totdat mijn hart op de rem trapte: Hé, leuk en aardig, dat genoeg zijn, maar ik merk er nog niet zoveel van. Mijn hoofd omarmde de boodschap van genoeg, maar mijn hart kon het nog niet zo vatten.

Voldoende?

Wat is dat eigenlijk, genoeg zijn? Het is eigenlijk een rare zin: Ik ben genoeg. Lees verder


1 Comment

Muziek die me raakt: Jon Foreman – Mercy’s War

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

Jon Foreman. Wat moet ik zeggen? Jon Foreman weet keer op keer door te dringen tot die plek waar been en merg elkaar raken. In veel van zijn liederen is Jon Foreman (solo of met zijn band Switchfoot) voor mij een krachtige brenger van het woord van God.

Dit nummer? Ik weet serieus niet zo goed wat ik ervan moet zeggen. Het legt dingen bloot. Het geeft kracht en leven aan geloofswoorden die ik al heel mijn leven hoor en afgesleten zijn in mijn oren. Het gaat over de ultieme nederlaag van Christus, maar plaatst het in de krachtige, kosmische, geschiedenis-overbruggende context van de oorlog van Genade. In die strijd is een nederlaag een overwinning.

Ik heb in de tekst hierboven vaak het woord krachtig gebruikt, geloof ik. Ik kan er namelijk niet zoveel woorden aan geven verder. Luister zelf. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Relient K – Prodigal

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De tweede artiest in deze zomerserie die ik voor het eerst hoorde als tiener, maar daarna uit het oog verloor (na Chris Rice). De schreeuwerige ska-achtige pubermuziek van Relient K raakte uit het zicht, toen ik zelf de schreeuwerige puberfase achter me liet. Ik ontgroeide de hoempa-gitaren van de oude cd die ik ooit eens gekocht had en Relient K raakte in de vergetelheid. Tot ik ze bij toeval onlangs weer tegenkwam en Relient K net zo gegroeid was als ik. Van ska-herrie naar singer-songwriter, van zeker weten naar zoeken. Soms af en toe wat te glad, maar hun nieuwere cd’s hebben een prettige symboliek en gaan dieper. Met een alternatieve edge, die ze bij nader inzien vroeger al hadden.

Het nummer Prodigal komt van de cd Air For Free en raakt veel thema’s. De zoektocht naar persoonlijk contact met Jezus en hoe dat gehinderd wordt door het geblaat van glamourgelovigen. De plek van redding in een wereld waar mensen niet geloven dat ze gered hoeven te worden. En ook die zoektocht naar persoonlijk contact met Jezus in het eigen onvermogen tot contact.

Het is uiteindelijk het refrein dat het hem doet: “I am the champion of wine, You’re the bread on my tongue.” Daar ligt de crux, daar komen we uiteindelijk steeds weer in contact met Jezus: in het brood en de wijn. Ook als we achteraan staan, omdat we steeds weer weglopen.

Lees verder


2 reacties

Muziek die me raakt: Big Daddy Weave – The Lion and The Lamb

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De kracht van Bijbelse beelden kan me soms opeens weer verrassen. Ik heb ze allemaal al honderd keer gehoord in mijn leven, maar soms komen ze weer fris boven, met een nieuwe gloed, of een nieuwe betekenis. God die in Daniël 7 ‘de Oude van Dagen’ wordt genoemd, bijvoorbeeld. Een weergave van God die de afgelopen tijd diep binnenkwam.

Het beeld van dit lied is dat van Jezus, die zowel Leeuw van Juda wordt genoemd als Lam van God. Op zichzelf al een krachtig beeld, maar in deze paradox des te meer. De Leeuw van Juda, toonbeeld van macht, de Aslan van deze wereld. Het Lam van God, bestemd voor de slacht, de zondebok van deze wereld. Het is één persoon!

Kracht die zichtbaar wordt in zwakheid, het is misschien wel de meest onbegrijpelijke paradox van het geloof. Dit lied geeft met het verlangen om me daaraan over te geven. Die paradox te omarmen, in het omarmen van Jezus. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Chris Rice – When Did You Fall

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

Ik hoorde de muziek van Chris Rice voor het eerst toen ik tiener was, maar vond het toen veel te luchtig en licht. Sommige muziek leer je pas waarderen als je zelf wat ouder wordt. Meestal geldt dat voor wat zwaardere muziek, waar de diepe thema’s van het leven in bezongen worden. Voor mij geldt het dus ook voor de muziek van Chris Rice. Hij schrijft bedrieglijk lichte liedjes over liefde en geloof. Liedjes die ik nu pas waardeer, nu ik steeds meer de lichtheid van liefde mijn hart durf te laten vullen. In tegenstelling tot de tiener die gevoel te oppervlakkig vond.

Chris Rice werd in één klap een hit met The Cartoon Song, maar ging daarna muzikaal gelukkig al snel de andere kant op. In zijn nummers belicht hij dingen die al duizenden keren bezongen zijn, maar vaak op een verfrissende en verrassende manier. Nu ik zijn muziek terugluister, raakt het me. Dit nummer gaat over het feit dat iemand verliefd op hem is, maar hij dat allemaal nog niet door heeft. Voor mij een herkenbare situatie! Dit liedje herinnert me eraan dat in die tijd dat ik nog liep te zoeken wat ik voor mijn huidige vrouw voelde, zij er al wel over uit was. Het kriebelt me met terugwerkende kracht.

Tekstuele hoogtepunt: “When did you let your heart run free?” Een aanmoediging voor iedereen die in het zonlicht van de liefde loopt: laat je hart maar gaan. Lees verder


2 reacties

Geef God het beste dat je hebt! Leuk, maar #hoedan?

“Bouw een tent voor de Heer!” zegt Mozes. “Tof, doen we!” roept het volk. “Wat hebben we nodig?” Och, ongeveer 1000 kilo goud, 3400 kilo zilver en 2400 kilo koper. Verder een vrachtwagen vol acaciahout, een paar honderd meter zuivere wol en stevig gesponnen linnen. Oh ja, en doeken van geitenhaar, ramsvellen en zeekoevellen. Iemand? Iemand zeekoevellen?

Het beste

Als het om God gaat is alleen het beste goed genoeg. Edelmetaal, kwaliteitsproducten, hardhout, edelstenen, vakmanschap. Niet alleen voor de tent, maar ook voor de priesterkleren, de zalfolie en het reukwerk. Bij die laatste twee wordt er zelfs genoemd dat de samenstelling niet gekopieerd mocht worden. Iemand die hetzelfde recept gebruikt voor zijn eigen olie of reukwerk kan vertrekken.

Het roept de vraag op: Geef ik het beste dat ik heb aan God? Hoe kan ik offeren van wat ik heb? Het is een voor de hand liggende vraag en daarmee inmiddels al een flink cliché geworden: Geef God het beste dat je hebt! Halleluja! Laten we dat doen!

Ehm, maar hoe dan? Lees verder


Een reactie plaatsen

Moeite met missie: Gegrepen door het goede nieuws

(Even vooraf: Deze blog is wat langer dan je van me gewend bent. Het is namelijk een samenvatting van een preekje dat ik met Pinksteren in mijn kerk hield. Veel leesplezier!)

Soms, als ik het idee heb dat God wil dat ik met iemand over Hem praat, voel ik me als Mozes. Uit de Bijbel. Maar niet de Mozes die voor farao staat en hem namens God opdraagt om de Israëlieten het land uit te laten trekken. Dat zou ik wel cool vinden. “Laat mijn volk gaan!”

Nee, ik voel me meer als die andere Mozes, ook uit de Bijbel. De Mozes die op Gods roep antwoordt: “Eh, stuur toch iemand anders.” Niet ik, toch niet ik? Om met iemand over U te praten? Stuur iemand anders. “U mag zelf kiezen,” voegt Mozes er nog aan toe.

Angst

Het zit namelijk zo: Ik ben bang. Lees verder