Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

2 dingen die ik bij Athletes in Action geleerd heb

Een reactie plaatsen

“We willen je niet. Wat doe je hier? Deze plek is van ons en jij hoort hier niet.” Het is de onuitgesproken boodschap die van de gezichten van de hangjongeren af te lezen is. Toch gaan we voetballen, we zijn ten slotte Athletes in Action. Ik voel de afkeurende blikken van de jongeren en schuif wat meer naar de andere kant van het veld. Ik ben bang.

In de tijd dat ik nu bij Athletes in Action werk, heb ik veel geleerd. Over anderen en over mezelf. Twee belangrijke lessen waarvan ik wilde dat ik ze eerder geleerd had.

1. Elke jongere heeft een verhaal

Terug naar de hangjongeren. Mijn collega stapte op ze af en begon een praatje. Ik dacht: dat kan dus gewoon! In de loop der jaren zag ik het vaker. Kinderen en jongeren hunkeren naar aandacht. Hangjongeren hebben vaak een aura om zich heen opgetrokken van bemoei-je-niet-met-mij. Wie daar doorheen durft te prikken, ziet dat het vooral stoerigheid is, om onzekerheid of angst te maskeren. Bij elke jongere zit iets achter die facade en bij elke jongere is het de moeite waard dat te leren kennen.

2. Christen-zijn is een levensstijl

Vroeger durfde ik nooit zo goed te laten merken dat ik christen was. Als ik dan iets liet horen, verviel ik vaak in betweterigheid en wil ik mijn eigen gelijk halen. Ik voelde me verplicht ‘Het Evangelie’ uit te leggen, ook als ik zelf twijfels had. Werken in een evangelisatieorganisatie heeft me geleerd meer ontspannen te praten over mijn geloof. Ik hoef niet altijd allerlei stappen door te nemen om ‘Het Evangelie’ te vertellen, alsof dat een eenduidig verhaal is. Nu kan ik gewoon praten over wat me bezighoudt en wat ik van dingen vind; dan gaat het al snel over het feit dat ik geloof, dat is daar namelijk onlosmakelijk mee verbonden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *