Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

3 valkuilen die maken dat de boodschap ‘ware liefde wacht’ meer kwaad dan goed doet

Een reactie plaatsen

Ongekust en toch geen kikker. Ik denk dat de vertaler die deze titel voor het boek I Kissed Dating Goodbye bedacht heeft, zichzelf een high-five heeft gegeven. Het bekt tenslotte lekker (ja, dit is een woordspeling). Zo’n twintig jaar geleden, toen ik zelf nog niet aan meisjes durfde te denken, was het boek een hit. De schrijver, Joshua Harris, was 21 en schreef dit boek over geen seks voor het huwelijk. Het was het nieuwe hoogtepunt voor de ware-liefde-wacht-beweging.

Maar het was meer dan geen seks. Harris vond zowel zoenen als daten voor het huwelijk ongepast. Zo ga je als toegewijde christenen niet met elkaar om. Je gaat een relatie aan omdat je met elkaar wilt trouwen en niet om te kijken of je bij elkaar past. Daten en verkeringen leerde je vooral om niet voor elkaar te gaan en was daarmee een ‘training in echtscheiding’. Zoenen was de eerste stap naar seks en leidde vooral af van wat er echt belangrijk was: toewerken naar trouwen.

Purity culture

In het Engels heet het ‘purity culture’, ‘reinheidscultuur’. (Ik heb nog geen goed Nederlands equivalent kunnen vinden.) In Amerika is de purity culture nog meer aanwezig en vaak radicaler dan in Nederland, maar ook hier legde dit boek de lat hoog voor jonge, serieuze, toegewijde, radicale, christelijke tieners die wilden wachten tot het huwelijk. Te hoog, zegt de schrijver nu in een interview.

Joshua Harris komt terug van zijn boek. Hij vindt dat hij destijds doordraafde en met dit boek de lat gevaarlijk hoog legde. En hoewel ik geloof in en de kracht zie van wachten met seks, onderschrijf ik de bezwaren die er leven rond de ‘purity culture’.

  1. Het pakt lichamelijkheid in in schaamte
    Seks is verdacht. Niet alleen seks is verdacht, maar al het lichamelijk contact, alle lichamelijkheid. Volgens de schrijver heeft zijn boek mensen beschadigd door lichamelijkheid in te pakken in schaamte. Voor het huwelijk moet alles onderdrukt worden en na de trouwdatum mag opeens alles. De ‘toestemming’ is er, maar de schaamte rond lichamelijkheid kan dan al diepe sporen achtergelaten hebben.
  2. Het zet seks voor het huwelijk neer als onvergeeflijk
    Ook ik heb het ooit een tienerleider zien doen: twee vellen papier aan elkaar lijmen en ze los proberen te trekken. Zo werkt seks, werd mij verteld. Je plakt aan elkaar en als je dat weer los probeert te trekken, raak je onherroepelijk gescheurd. Seks op het verkeerd moment wordt neergezet als iets onherstelbaars, je bent beschadigde waar, een afgelikte boterham. Dit is niet de boodschap van vergeving, genade, waardigheid en een nieuw begin die we van Jezus horen.
  3. Het verafgoodt maagdelijkheid
    Als maagd het huwelijk in, wat is er mooier dan dat? Het werd Het Grootste Cadeau genoemd, dat je vooral niet te vroeg moet uitpakken. Het maakt echter van maagdelijkheid een afgod. Als je trouwt geef je jezelf. Je bent zelf het ‘grootste cadeau’, je ik, je persoonlijkheid, je leven, je emoties, je hart. Dat geef je bewust en vrijwillig aan de ander. Het grootste cadeau is niet seks, niet je lichaam en niet je maagdelijkheid.

Het aanroeren van het onderwerp seks, lichaam, wel of niet bedekken, wel of geen seks voelt een beetje als een mijnenveld. Er is veel over te zeggen en over veel dingen heb ik nog niet genoeg mijn gedachten gevormd. Met de bovenstaande drie dingen in het achterhoofd zijn er echter ook drie dingen die ik zeker weet: schaamte moet nooit een werktuig zijn om iemand iets te laten doen of laten, er is altijd genade voor wie het zoekt en je bent zoveel meer waard dan je maagdelijkheid.

(Het interview met Joshua Harris is zeer de moeite waard. Lees het hier.Ook een artikel in het Nederlands Dagblad waarin uitgever Medema aan het woord komt.)
(Fotocredit: Elizabeth Lies)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *