Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Waarom God je geen insect maakt als je bidt

Een reactie plaatsen

De Griekse mythologie kent het tragische verhaal van Tithonus. Tithonus was de zoon van koning Laomedon van Troje, de stad die een generatie later verwoest werd na de list met het houten paard. Tithonus was schoon van uiterlijk en al snel werd Eos, de godin van de dageraad, verliefd op de knappe sterveling. Ze wilde hem, maar besefte dat zijn sterfelijkheid hem ooit weer van haar af zou nemen. Eos smeekte oppergod Zeus en vroeg hem Tithonus onsterfelijk te maken. En zo geschiedde.

Het duurde even voor Tithonus zich overgaf aan de hem achtervolgende Eos, maar toen was het ook raak. Ze genoten van hun liefde voor elkaar. Tithonus werd grijs, maar stierf niet, al kon hij de liefde van zijn immer jong blijvende minnares niet meer beantwoorden. Zijn lichaam verouderde en met een schok besefte het liefdeskoppel dat Tithonus weliswaar onsterfelijk was, maar dat ze vergeten waren ook om de eeuwige jeugd te vragen.

Tithonus verouderde, werd door Eos verzorgd, tot zijn lichaam steeds verder uitdroogde en hij zijn stem verloor. Zijn schriele gestalte vervulde Eos met afkeer en steeds vroeger stond ze op om hem maar niet te hoeven zien. De mensen op aarde vroegen zich verwonderd af waarom de dageraad steeds vroeger kwam. Uiteindelijk veranderde Tithonus in een cicade, voor eeuwig tsjirpend om de dood, die nooit kwam, terwijl hij Eos verder zag trekken naar een nieuwe, jonge en aantrekkelijke minnaar om samen het liefdesbed te delen.

De mazen van gebed

Een prachtig en tragisch verhaal, met, zoals vele mythen en sagen, een moraal. De moraal is natuurlijk: weet waar je om vraagt, want misschien krijg je het wel. Wat me opvalt is dat veel christenen ook op deze manier met God omgaan. We spellen in onze gebeden precies en nauwkeurig uit wat Hij moet doen, omdat we bang zijn dat als we iets vergeten God van die maas gebruikt maakt om ons terug te pakken. Ik bad vroeger elke nacht voor het slapengaan om een goede nacht. Ik was bang dat als ik dat niet zou doen, ik niet lekker zou slapen.
En vaker tijdens het bidden, probeerde ik zo duidelijk en specifiek mogelijk te zijn omdat God anders zou denken: Ah, hij vroeg om dit en dit, maar is dat vergeten. Dat ga Ik dus ook mooi niet geven! En nog steeds klinkt deze angst door in de flauwe grap dat de twee happen die je van je eten neemt voor je gebeden hebt niet gezegend zouden zijn.

Inmiddels heb ik God anders leren kennen. God heeft het beste met ons voor. Hij kent onze gebeden voor we ze uitspreken. God is niet naarstig op zoek naar mazen in onze gebeden om ons in te wrijven dat we iets vergeten zijn. God denkt niet: Mooi, hij vergat te bidden voor deze nacht, laat ik eens een zwerm muggen sturen, haha! God is de God die aan een half woord genoeg heeft. God trekt zijn eigen plan, maar luistert naar onze gebeden. God heeft het beste met ons voor en zift niet onze gebeden om tot in de letter wel of niet uit te voeren wat we vragen. God is geen marionet, die vastzit aan de touwtjes van ons gebed, wachtend tot Hij ons terug kan pakken. God is liefdevol, autonoom en zegt in zijn woord: “Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.“

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *