Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Hoe God volgens Jezus reageert op zondaars

2 reacties

De deur gaat langzaam open. Vader is grijzer geworden. Zijn droeve ogen kijken me aan. Als de stilte aanhoudt begin ik te mompelen. Het verhaal komt er niet uit zoals ik bedacht had en het zwijgen aan de binnenkant van de deurpost duurt voort. Ik schuifel op de deurmat. Met een korte beweging van zijn hoofd geeft vader te kennen dat ik binnen mag komen. Als hij zich omdraait en naar de woonkamer sloft, klinkt voor het eerst zijn stem. “Misschien is het beter als je eerst maar even naar je kamer gaat.” Ik zwijg tegen zijn brede rug.

Zo’n beetje zou het verhaal van de verloren zoon afgelopen zijn als ik af zou gaan op hoe ik me als tiener voelde als ik gezondigd had. God was immers streng, haatte de zonde en hoewel hij uiteindelijk wel vergaf, ging het niet van harte. Hij keek mee over mijn schouder en als ik iets verkeerd deed moest ik het natuurlijk wel voelen. Dus wrong ik me in allerlei bochten om de ernst van mijn zonde te ervaren en God tevreden te stellen. Met lange gebeden of door mezelf van alles te ontzeggen.

Iets met feest

Ik vind het nog steeds een beetje bizar dat ik zo lang met zo’n godsbeeld geleefd heb, terwijl ik wist dat God van me houdt, terwijl ik wist hoe de gelijkenis van Jezus wel afloopt, terwijl ik elke dag in de Bijbel kon lezen hoe God reageert op ‘zondaars en verlorenen’.

Jezus vertelt daar namelijk een hele serie verhalen over. Iets met een verloren schaap en feest. Iets met een verloren munt en feest. Iets met een zoon die terugkomt en feest.

De zoon in de gelijkenis keert terug naar de vader. Hij heeft een hele schuldbelijdenis ingestudeerd, maar krijgt niet eens de kans hem af te maken. De vader rent hen tegemoet, omhelst hem en kust hem. Geen woord over wat er gebeurd is, over terugbetalen of boetedoening. Geen check of er wel genoeg zondebesef is. De schuldbelijdenis wordt afgekapt en het gemeste kalf wordt geslacht.

Zonder reserve

Dan de zin die volgens mij iets wezenlijks zegt over hoe God reageert op zondaars: “We konden toch niet anders dan feestvieren en blij zijn?” (Lukas 15:32) God kan niet anders dan blij zijn met iedereen die zich naar hem keert. Zondebesef, bekering, berouw (hoe je het ook maar wilt noemen) zijn belangrijk, ze richten de blik van onszelf weer naar God. Maar niet naar een zure God. Naar een God die ons graag ontvangt, vol overgave. Zonder enige reserve zijn we volop opgenomen in het gezin.

Als tiener duurde het een poos voor ik me weer dicht bij God voelde. Ik mocht terugkeren als ik me slecht genoeg voelde. Nu ik God anders leer kennen is dit andersom: God ziet mij met vreugde terugkeren omdat Hij van me houdt. De eerste reactie die een zondaar van God ziet zijn twee open armen.

 

(Fotocredit: Detail van Rembrandts De terugkeer van de verloren zoon)

2 thoughts on “Hoe God volgens Jezus reageert op zondaars

  1. Prachtig, Matthijs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *