Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

De grootste uitdaging voor het christendom

Een reactie plaatsen

De grootste uitdaging voor het christendom in deze tijd is niet de wetenschap, niet fundamentalisme, niet hypocrisie of onderlinge verhitte debatten, maar iets dat al eeuwenlang de grootste uitdaging van het christendom is: De belijdenis dat God een goede en liefdevolle Schepper is, terwijl de schepping vol zit met kwaad. Dat schrijft Zack Hunt op zijn blog. Met het oog op al het kwaad in de wereld is de vraag waarom God niets doet en of Hij eigenlijk wel bestaat een dringende vraag. Ik werd geraakt door wat Zack Hunt in zijn blog schrijft, dus ik wil er hier een aantal stukken uitlichten. Het hele artikel vind je hier: Zack Hunt – The Single Greatest Challenge To Christianity.

Irrelevant

Voor mensen zoals ik, die maar weinig concreet lijden aan den lijve hebben meegemaakt en wonen in het rijke Westen in het veilige Nederland, kan het blijven bij veilig theoretiseren. Of maar roepen dat mensen meer op God moeten vertrouwen. Hunt schrijft:

Helaas maakt die aanpak de uitdaging alleen maar erger. Want als we anderen vertellen dat hun lijden onderdeel is van Gods plan, verergeren we het probleem van het kwaad alleen maar. We lossen het niet op.

Als we het evangelie namelijk verwateren tot een intellectuele beslissing en het aanvaarden van een lijst met leerstellingen, terwijl we het kwaad in de wereld als een tweederangs probleem behandelen, maken we onze boodschap irrelevant. Daarom is het ook geen verrassing te zien hoe een sociaal georiënteerde generatie een kerk uitvlucht die meer bezig is met zijn eigen gelijk dan met het aangaan van het lijden dat zich buiten de eigen muren bevindt.

In andere woorden: Het is voor veel mensen moeilijk in een God te geloven die belooft dat we in de hemel geen pijn zullen lijden, terwijl er niets gebeurt om het lijden en het onrecht in het hier en nu te verlichten.

Confronteren

Hunt schrijft verder dat bijvoorbeeld het boek Job laat zien dat er geen makkelijke antwoorden zijn als het gaat om kwaad en lijden. Job krijgt zijn leven terug, maar uiteindelijk is er nergens een verantwoording van de goede Schepper waarom hij zo moest lijden. Toch betekent het feit dat we het probleem niet op kunnen lossen niet dat we het kunnen negeren. Kwaad en lijden is concreet en daarom kunnen we niet volstaan met het negeren of een filosofische en theoretische benadering.

Ons antwoord als christenen is zichtbaar in het leven, de dood en de opstanding van Jezus van Nazareth. In het leven van Jezus zien we een God die in een lichaam kwam omdat Hij het probleem van een lijdende schepping serieus nam. Aan het kruis zien we een God die de roep van zijn volk niet negeert, maar voluit confronteert door hun pijn tot de zijne te maken. En in de opstanding zien we de eerste tekenen van een nieuwe schepping en het begin van Gods overwinning over het kwaad.

Voor een christen zijn dit niet slechts theologische overdenkingen. Het zijn oproepen tot een bepaalde manier van leven; moeilijk, maar hoopvol. De menswording van Jezus dwingt ons het kwaad hier en nu tegemoet te treden, in plaats van het te negeren tot de eeuwigheid. Het kruis roept ons op naast hen die lijden te staan en bereid te zijn met hen mee te lijden. De opstanding geeft ons de kracht medewerkers van Gods nieuwe schepping te worden door de hoop, de genezing en het recht van het komende Koninkrijk te verpersoonlijken.

Heilige momenten

Dat wil niet zeggen dat het kwaad ‘opgelost’ is. De frustrerende realiteit is dat wat we ook doen het lijden er altijd is en het kwaad steeds weer terugkomt. De laatste vraag die Hunt zichzelf stelt is dan ook: waarom geloven we er nog in, ondanks twijfels en ondanks dat het niet lijkt te helpen?

Om eerlijk te zijn: soms weet ik het ook niet. En ik kan niet voor iedereen spreken die blijft geloven ondanks het kwaad en het lijden dat we zien (of zelf ondergaan), maar ik denk dat veel van ons blijven vasthouden aan het geloof omdat we ook het goede nieuws om ons heen zien, in ons eigen leven en dat van anderen.

Het gebeurt misschien niet zo vaak als we ten diepste zouden willen, maar we hebben gezien hoe gebroken levens hersteld werden. We hebben meegemaakt dat zij die rouwen weer vrede vinden. En we zijn getuige geweest van hoe de dijk doorbrak en het recht als water alles overstroomde.

Al is het vergankelijk, we hebben deze heilige momenten meegemaakt. We hebben een glimp opgevangen van de opstanding en we willen die momenten in ons eigen leven belichamen, voor anderen.

Want zonder die glimpen is er geen hoop.

Is er geen genezing.

Is er geen liefde.

En zonder die glimpen is het antwoord op het probleem van het kwaad heel simpel.

Er is geen God.

En als hij er is, is hij onze aanbidding niet waard.

Lees de hele blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *