Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Street preacher with bible

Hel, zondebesef en het Koninkrijk (deel 1)

Een reactie plaatsen

Iedereen die in de reclamebusiness zit, kan je vertellen dat angst een goede emotie is om in te zetten bij het verkopen van producten. Angst is een sterke motivator. Angst voor onvoorziene gebeurtenissen verkoopt onnodige verzekeringen, angst buiten de groep te vallen verkoopt onnodige hoeveelheden kleding, angst voor aanslagen verkoopt privacyschendende maatregelen. Oh ja, en angst voor de hel verkoopt kerklidmaatschappen en zondaarsgebeden.

In evangelisatietraining en praat-over-je-geloof-cursussen ligt vaak een sterke nadruk op zondebesef. Als mensen weten dat ze gezondigd hebben, hebben ze Jezus nodig en kunnen we het evangelie uitleggen. In deze postmoderne tijd heeft men echter over het algemeen weinig zondebesef. En dat is een probleem. Om ze dan toch ons evangelie te kunnen vertellen, moeten we ze eerst overtuigen van zonde. We vertellen dat als je één gebod overtreedt, je ze allemaal overtreedt. Ik heb het aan kinderen horen vragen: Heb je dan nooit een snoepje gestolen? Bij volwassenen houden we het algemener: die ene zonde is genoeg. Helaas, je bent de zwakste schakel.

Als mensen weinig besef van zonde hebben en het idee hebben dat ze wel een goed leven leiden, is onze eerste reflex om ze zover te krijgen dat ze alsnog gaan beseffen dat ze verkeerde dingen doen. Dit is een grove versimpeling van het evangelie en wat mij betreft een schadelijke versimpeling. Het geeft een vertekend beeld van God, Jezus en het evangelie.

Het maakt van Jezus een stoplap

We proberen mensen ervan te overtuigen dat ze slecht zijn, zodat ze beseffen dat ze Jezus nodig hebben. Jezus wordt daarmee een stoplap, een redder voor de unhappy few, een one trick pony. Het evangelie heeft alleen betekenis voor mensen die zich rot voelen en daarom proberen we mensen zich rot te laten voelen. Natuurlijk: jEZUS is bij uitstek gekomen voor de ongelukkigen, de zwakken en de zieken. Maar dat is al iets anders dan zonde en bovendien betekent het niet dat we mensen moeten proberen ongelukkig, zwak of ziek te maken als ze de waarde van Jezus niet inzien. Daarmee degraderen we Jezus tot Wegenwacht: iemand die komt opdagen bij problemen.

Het maakt van het evangelie een onheilsboodschap

Stel je voor dat je keer op keer in aanraking komt met mensen die je willen overtuigen dat je slecht bent. Dat je het nooit goed kan doen. Dat je het niet goed doet en dat zij weten hoe het wel moet. Wat is er dan goed aan het goede nieuws? We brengen slecht nieuws, veel slecht nieuws, om later te kunnen vertellen dat er goed nieuws is. Op die manier worden christenen de mensen die je altijd een schuldgevoel aan proberen te praten en het evangelie een onheilsboodschap.

Het maakt van God een dictator

Wat voor beeld schetsen we van God als we de boodschap van de Bijbel versimpelen tot een ‘als je ook maar iets verkeerd doet is het al mis’? Als mensen vinden dat ze het wel prima doen, proberen we ze eerst wanhopig te overtuigen van het feit dat ze gezondigd hebben. Het gevolg is, dat we een beeld van God schetsen als een God die mensen in de hel gooit voor het stelen van een snoepje. Als een dictator die mensen onderdrukt en zegt: Maar ik hou wel van jullie.

Voor de goede orde: Er is niet zozeer iets mis met zondebesef, ik denk dat dat onvermijdelijk is voor wie een relatie heeft met een rechtvaardig God. Soms hebben mensen wel zondebesef of een idee dat ze er nog niet zijn. Jezus riep ook: ‘Kom tot inkeer.’ Wat wel mis is, is zondebesef als uitgangspunt nemen voor gesprekken met ongelovigen. Het goede nieuws van Jezus is breder, mooier en dieper. Onze uitdaging is dat plaatje voor mensen te schilderen.

Volgende week deel 2 van deze blog, waar ik inga op de vraag: Wat dan wel?

(Fotocredit: Russell Petcoff, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *