Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Ik fantaseer verhalen bij mensen die ik niet ken – maar er is een addertje

Een reactie plaatsen

Langs mijn huis lopen veel mensen. Veel zijn op weg naar het station of net van de trein gestapt op weg naar hun bestemming. Leerlingen op weg naar de MBO verderop, in luidruchtige groepjes, die ’s middags weer teruglopen naar het station. Af en toe iemand die bij ons huis al besluit nu echt te moeten gaan rennen om de trein te kunnen halen. Elke ochtend rond half acht klikklakt iemand op hakken langs, met een flinke bak koffie in wat een kartonnen koffiebeker met deksel lijkt, maar eigenlijk van plastic is. We noemen haar de coffee lady. Rond kwart over acht fietst de buurman met de buurjongens voorbij op weg naar school. Vanmorgen hoorde ik hem tegen de jongste zeggen dat het vandaag zijn laatste dag groep 5 is.

Wie die mensen zijn? Ik ken ze niet (behalve de buurman dan). Ze zijn allemaal ergens naar op weg. Ze gaan naar het station of komen er vandaan. Ze moeten ergens op tijd zijn, al is het maar een bus of trein die ze moeten halen. Ze hebben levens, familie, overtuigingen, een geschiedenis. Wie weet of ze op weg zijn naar een trouwerij of juist een begrafenis. Ze zijn allemaal ergens naar op zoek. Soms loopt er een groepje jongeren langs, met eentje die net wat achter de rest loopt. Wat is zijn verhaal?

Fantaseren over verhalen

Dan wordt het voor mij interessant. Mensen niet kennen heeft één groot voordeel en dat is dat je zelf lekker kunt fantaseren over iemands verhaal. De jongen die in zijn eentje achter de groep loopt wordt gepest, maar broedt ondertussen wel op een nieuwe uitvinding die de wereld verandert. Of hij wordt gepest en broedt op plannen om wraak te nemen op zijn klasgenoten. Of hij wordt niet gepest en loopt alleen omdat hij bezig is met bedenken hoe hij het mooiste meisje van de klas kan overhalen mee te gaan naar de film.

Ik vind het heerlijk om lekker mijn fantasie te laten werken en verhalen bij mensen te bedenken. Is de oude man die langs komt schuifelen miljonair, misantroop of mantelzorger? Zolang je mensen niet kent, klopt het verhaal in je hoofd altijd!

Positief of negatief

Maar dan de catch. Er zit namelijk een addertje onder het gras. De verhalen die ik bedenk zijn namelijk alleen gebaseerd op wat ik zie. Op uiterlijk, op vooroordelen en ik betrap mezelf erop dat mensen in mijn fantasie vaker psychopaat dan pedagoog zijn. Het is maar fantasie, maar toch vind ik het iets zeggen. Ook als ik niet bewust fantaseer over de verhalen van mensen, heb ik snel een beeld klaar. Een beeld dat ook op uiterlijk en vooroordelen gebouwd is en snel negatief gekleurd kan zijn.

Als ik dan mijn fantasie gebruik wil ik het goed doen. Als ik dan toch bezig ben met verhalen bedenken wil ik het positieve verhalen laten zijn. Wie iemand ook is, er is dan in ieder geval één persoon die positief over hem of haar denkt. Eén persoon die mogelijkheden ziet, één persoon die er nog in gelooft, één persoon die grote dingen over iemand denkt.

Voor de ander maakt het helemaal geen verschil, zou je zeggen. Maar is dat wel zo? Mijn denken kleurt mijn beeld en mijn beeld kleurt mijn handelen. Wie weet hoe de positieve verhalen in mijn hoofd ooit nog eens een positieve uitwerking ‘in het echt’ zullen hebben. Wie weet hoe mijn verhalen ooit, op enig niveau, op wat voor manier dan ook, het verschil zullen maken. Wie weet wat er gebeurt als elk positief verhaal dat ik bedenk ergens, door Iemand, behandeld wordt als gebed.

 

(Fotocredit: Threthny, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *