Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

De menselijke Jezus: Jezus en zijn lichaam

Een reactie plaatsen

Er is één grote reden waarom ik het jammer vind dat Jezus niet in de moderne tijd is geboren en het is een beetje een nerd-reden. Ik ben namelijk nieuwsgierig naar het DNA van Jezus. Het moet toch fantastisch zijn om met een microscoop naar de chromosomen te kunnen kijken van iemand die uit een maagd geboren is! Ik ben benieuwd naar dingen als hoe dat dan zit met X- en Y-chromosomen. Ik vrees echter dat het weinig spectaculair zal zijn. Jezus geeft er nergens blijk van als mens een supermens te zijn, dus ik denk dat de kans op super-DNA ook klein is.

Fysieke gesteldheid

Als ik nadenk over de menselijke Jezus kom ik vaak uit op dingen die op Jezus van toepassing moeten zijn geweest, omdat hij mens was en een lichaam had. Het meest menselijke aspect van Jezus waar ik wat mee kan is zijn fysieke gesteldheid. Het is die vleeswording, zoals de Bijbel het noemt, die Jezus vastprikt op een concrete plek in een concrete tijd. Voor zijn opstanding geeft Jezus er nergens blijk van een mens die zijn die boven lichamelijke ongemakken verheven is en ook na zijn opstanding eet en drinkt Hij en lijkt zijn lichaam verrassend concreet.

Jezus als mens, geboren als baby, kan alleen maar betekend hebben dat hij heeft moeten leren lopen, met vallen en opstaan, dat er een tijd was dat Jezus brabbelde, dat hij leerde timmeren en daarbij zijn vingers raakte. In de Bijbel komen we Jezus tegen als hij uitgeput is en tijd alleen nodig heeft. We lezen dat hij in alles als ons verzocht is. Als man moet dat betekend hebben dat hij seksuele verlangens kende. We komen hem boos, vermoeid, hongerig en eenzaam tegen. Net als ieder mens heeft Jezus zich langzaam aan de kunst van het leven eigen moeten maken. Jezus groeide en ontwikkelde en leerde.

God van de processen

Voor mij is het een gek idee te beseffen dat Jezus bepaalde dingen niet kon. Er was een tijd dat hij niet kon lopen. Er was een tijd dat hij niet kon praten. Er was een tijd dat Jezus gevoerd moest worden. En ook als volwassene kon hij dingen niet. Misschien kon hij niet goed zingen, kon hij niet zwemmen of was hij slecht in spelletjes. We weten het niet, we weten alleen dat in Jezus God ervoor gekozen heeft zich te onderwerpen aan de beperkingen van het menselijk lichaam en dat hele proces te ondergaan.

Als ik daar over nadenk, vraag ik me af of dit Jezus voor mij ook echt dichterbij brengt. Wat heb ik er nu aan om te bedenken dat Jezus alle menselijke trekjes had die mensen hebben? Is het niet een soort sensatiezucht: “Ja mensen, Jezus moest ook gewoon naar de wc!” Ik geloof het niet, in ieder geval niet alleen. Ik schreef eerder dat het aanvaarden van het idee van de Big Bang voor mij meer inzicht gaf in God als God van processen, in plaats van een God van wonderen en ingrepen. Dat heb ik bij het denken over Jezus ook. God onderwierp zich in Jezus aan de processen van het menselijk lichaam. Aan de frustratie en vreugde van dingen leren, aan groeien, groeipijn, vallen en opstaan.

Meevoelen

Jezus deed wonderen, maar was zelf geen wonder. Na de bijzondere zwangerschap van Maria ging Jezus als mens de weg van ieder mens. Daar vind ik troost in. Jezus was geen supermens, door Jezus kent God het mens-zijn door en door. Met alle worstelingen en moeiten. Jezus was geen lichtvoetige held die onaangedaan de wereld redde, maar in zijn mens-zijn ontdekte God aan den lijve de hoogte- en dieptepunten van het menselijk bestaan. Op die manier brengt mijn zoektocht naar de menselijke Jezus mij weer terug bij de God die mij kent en de God die mij begrijpt. De God die meevoelt, omdat Hij heel letterlijk mee heeft kunnen voelen.

(Fotocredit: dadblunders, creative commons)
(Ik heb deze blog geschreven in een tijd dat ik ook ‘Jezus zoals ik Hem niet kende’ van Philip Yancey las. Ongetwijfeld heeft Yanceys boek deze blog gekleurd ;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *