Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Buddy Jesus wobble head

Jezus wil een persoonlijke relatie met mij. Help!

2 reacties

Het voelde niet als een klap in mijn gezicht of een stomp in mijn maag, maar het scheelde niet veel. Opeens voelde ik iets van wat de Farizeeën gevoeld moeten hebben als Jezus ze weer eens met een scherpe opmerking op hun plek zette. Je hebt het soms: je leest iets en het springt eruit en je denkt: Au. Het ging als volgt: Ik las een blog, niks aan de hand, en opeens zoog mijn bewustzijn zich vast aan één geciteerde tekst. Johannes 5:39 en 40, een uitspraak van Jezus tegen, jawel, de Farizeeën.

“U bestudeert de Schriften en u denkt daardoor eeuwig leven te hebben. Welnu, de Schriften getuigen over mij, maar bij mij wilt u niet komen om leven te ontvangen.”

Bam.

Bij mij wilt u niet komen om leven te ontvangen. Het hakte erin. Ik voelde me door Jezus op mijn plek gezet. Het zit namelijk zo (en hier volgt een bekentenis): Ik heb mijn hele leven al moeite met het idee van ‘een persoonlijke relatie met Jezus’. Ik vat het niet. Ik schreef eerder in mijn geloofsbelijdenis dat ik worstel met het idee van een persoonlijke Jezus. God dienen is makkelijk. God is lekker abstract, een verheven macht die mij wel persoonlijk kent en zo, maar toch nog redelijk ongrijpbaar.

Zenuwachtig

Jezus is echter. Reëler. Hij komt dichtbij. Hij is een mens en dat betekent dat ik opeens een persoonlijke relatie met een mens aan moet gaan. Slik. Daar ben ik namelijk niet zo goed in. En het is niet zomaar een relatie, het is een aanbiddingsrelatie, een alles-overgevende liefdesrelatie, een concreet mens die tegelijk al mijn adoratie waard is. Ik weet niet hoe het met jou is, maar daar word ik toch wat zenuwachtig van. Mijn taakverdeling was namelijk ongeveer als volgt.

  • Ongrijpbare God: aanbidding en overgave
  • Menselijke Jezus: wijze lessen en stoere uitspraken

Ik heb vaak geroepen dat het voor mij niet zo hoefde, een persoonlijke relatie met Jezus. Je kunt tenslotte ook christen-zijn, geloven, dienen met een voorkeur voor het God-deel van de drie-eenheid. Dat past meer bij wie ik ben en zorgt voor geen lastig relatiegedoe. Tja. Roepen dat het niet zo hoefde blijkt voor mij verstopgedrag. Ik schreef net dat ik het idee niet zo vat. Nu ik lees wat ik daarna schreef, denk ik: ik heb prima begrepen wat het inhoudt, ik wil dat gewoon niet aangaan. En ik weet eigenlijk ook precies waarom. Eén woord: Nederigheid.

Beter zijn

In relaties met ‘gewone’ mensen kan ik altijd wel iets vinden waardoor ik beter ben, boven ze sta. Dat is erg handig als je, net als ik, onzeker bent en bang voor afwijzing. Als je boven iemand staat kun je je namelijk makkelijker wijs maken dat afwijzing je niet raakt. Bij de mens Jezus kan ik eigenlijk niets vinden waardoor ik beter ben. Dat is niet fijn. En nu blijkt Jezus een persoonlijke relatie met mij te willen! En blijk ik dat zelfs nodig te hebben om werkelijk leven te ontvangen.*

Ik ga dus weer op zoek. Naar Jezus. Naar het aanbidden van die ene mens die aanbidding waard is. Naar het loslaten van mijn maniertjes om boven anderen te staan. Naar leven.
Wat is dat toch met geloven dat het je altijd weer uit je comfort zone haalt?

 

 

*Theologische voetnoot: Ik vind het interessant dat de Farizeeën eeuwig leven denken te hebben en daarmee gericht zijn op de hemel verdienen. Als Jezus het over zichzelf heeft, herhaalt hij het woordje eeuwig niet en biedt hij leven aan. Wat mij betreft een teken dat het voor het hier en nu is.

***

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs die ik schrijf? Vul hiernaast rechts je e-mailadres in bij ‘Volg deze blog’ en je krijgt automatisch een mailtje als ik iets nieuws plaats.

(Fotocredit: _escalade328s_, creative commons)

2 thoughts on “Jezus wil een persoonlijke relatie met mij. Help!

  1. Ik heb je blog met interresse gelezen. Als ‘zoeker’ en ‘twijfelaar’ spreekt me dit erg aan.
    Vroeger bij ons in de kerk werd er nooit over een ‘persoonlijke relatie met Jezus’ gesproken, en ook mijn ouders hoorde ik daar nooit over. Nu is dat blijkbaar erg actueel. Voor mezelf voelt het vaak krom, ik moet voor mijn gevoel van alles doen om Jezus te ‘vinden’, te ‘voelen’ en te ‘horen’, maar zelf laat hij al 2000 jaar niets meer van zich horen. Dat wringt. Genoeg stof om over na te denken.

    • Herkenbare spanning! Ik geloof dat er door de Geest iets persoonlijks mogelijk is. Maar ja, hoe hard ga je daarvoor ‘werken’. Uiteindelijk brengt rust en stilte me vaak dichterbij dan dingen doen.
      Bedankt voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *