Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

De ster en de zon [Kort verhaal]

Een reactie plaatsen

Vandaag is Goede Vrijdag. Voor deze gelegenheid plaats ik niet een blog zoals normaal, maar heb ik een verhaal geschreven.

De ster en de zon

Jeruzalem is niet veel veranderd in die jaren. Ik ben er destijds maar kort geweest, maar veel herken ik nog. Hier en daar een gebouw erbij, wat wijken verwaarloosd, maar verder vooral dezelfde nauwe, drukke straten en broeierige atmosfeer. De mensen zijn nog vol van hun grote feestdag van laatst, een van de grootste feesten van het jaar. Pesach, een herinnering aan een bevrijding van vroeger, heb ik me laten vertellen. Het is nog te proeven in de stad. Verder is het nog hetzelfde als in mijn herinnering. Het geelwitte steen dat voor elk gebouw gebruikt wordt, het geluid van duizend verschillende talen en overal doorheen de geur van verkolend dierenvlees dat elke dag de tempelberg afdrijft.

Het is mijn tweede keer in Jeruzalem en ook de tweede keer vanwege mijn werk. De eerste keer die vreemde ster, nu wéér een bijzonder verschijnsel dat ik wilde onderzoeken. Om een zonsverduistering maak ik me normaal gesproken niet zo druk, maar een onverwachte zonsverduistering kan ik niet hebben. Een zonsverduistering die we niet aan zagen komen? Dat is mijn eer te na. En dan ook nog één die drie uur duurt! Daar moest ik weer van weten. Daarom sloft mijn kameel hier weer door de straten, stoffig en dorstig na een lange reis. Het lot heeft humor: De vorige keer kwamen we om een ster, nu ben ik hier vanwege de zon.

Ik ben blij dat Herodes inmiddels dood is. Ik had me heel wat nerveuzer gevoeld als hij nog in de stad was. Stel dat iets of iemand me zou herkennen. Het is dertig jaar geleden, maar toch. Wat een monster was die man! Ook wij hebben het nieuws gehoord destijds. We wonen wel ver weg, maar die moordpartij werd ook bij ons besproken. Misschien wel omdat mensen wisten dat we er net vandaan kwamen.

Het sloeg behoorlijk in. We waren net terug uit Galilea en ik voelde me schuldig. Het heeft jaren aan me geknaagd. Wij waren naar Herodes gegaan, wij hadden hem op het spoor van dat koningskind gezet, wij moesten zo nodig stiekem weggaan zonder weer bij die man langs te gaan. Het was een droom: we moesten een andere route terugnemen. Dromen zijn niet ons vakgebied, maar we besloten het maar te doen. Een maand later bereikte ons het nieuws: een moordpartij op onschuldige kinderen. Herodes heeft veel gruweldaden gedaan, maar deze kwam heel dichtbij. Ik voelde me verantwoordelijk.

Soms denk ik: Misschien hadden we toch terug moeten gaan. Gewoon weer naar het paleis en aan die man vertellen wat we gezien hadden. Misschien hadden we hem kunnen overtuigen. Misschien wilde hij inderdaad vooral dat kind zien. Een droom is ook maar een droom. Misschien had ik dan wat meer rust gehad. Misschien…

Misschien ook niet en had hij het kind inderdaad niet laten leven. Ook verschrikkelijk, maar toch… Als we het hadden geweten… Was dat niet een beter alternatief geweest? Was het niet beter geweest als alleen die ene was vermoord, in plaats van al die anderen? Dan had ik me niet zo schuldig gevoeld. Dan had ik rust gevonden. Dan hadden we aardig wat levens gered, door er één op te offeren.

Ik weet het niet. Het is tijd voor een bad. Alles van me afspoelen en dan de stad in. Kijken wie er meer weet over die vreemde zonsverduistering.

 

(Fotocredit: Nick Kenrick, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *