Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Hoe je als niet-postmodern persoon al die postmoderne jongeren wat beter kunt begrijpen (deel 1)

4 reacties

De oudere man tegenover mij snapte me duidelijk niet en begon een beetje verhit te raken. Zonder dat hij het doorhad begon hij harder te praten. Het was een reactie: ik praatte steeds sneller omdat ik maar niet goed uit scheen te kunnen leggen wat ik bedoelde. “Maar we moeten toch gewoon het evangelie vertellen! Als daar geen ruimte voor is, wat zijn we dan voor christenen?” zei hij. Zijn hand schoven vooruit, alsof hij mij zijn standpunt aan wilde reiken. “Maar dat betekent niet dat we bij iedereen hetzelfde verhaal moeten droppen!” probeerde ik duidelijk te maken. “Hetzelfde evangelie kan voor iedereen iets anders zijn.” We kwamen er niet uit en zullen het allebei stilletjes aan de leeftijd van de ander geweten hebben.

Het lijkt of die generatieconflicten in de westerse kerk steeds meer voorkomen. We proberen op allerlei manieren die kloof te overbruggen, soms succesvol, soms niet. Ik denk echter dat die botsing geen botsing tussen generaties is, maar tussen wereldbeelden. Het gaat hierbij om de kloof tussen modernisme en postmodernisme en zolang we daar geen oog voor krijgen, benaderen we het ‘generatieconflict’ op een verkeerde manier. Omdat postmodernisme steeds vanzelfsprekender wordt voor jongere generaties, lijkt het of het conflict in de leeftijd ligt.

Modernisme en postmodernisme

In het denken van het modernisme is de samenleving maakbaar en is de mens maakbaar. Er is één waarheid waar we met elkaar naar op zoek zijn en die voor iedereen geldt. Een universele waarheid die gevonden kan vonden. Door met elkaar over dit soort dingen na te denken komen we steeds weer een stap verder richting iets groter, mooiers of iets dat dichter bij de waarheid komt. Met onze ratio, technologie en vooruitgang hebben we een mooie toekomst. Als je het niet snapt, leggen we het nog een keertje uit. Dingen zijn voorspelbaar en maakbaar. Het kan niet anders dan dat het langzaam aan beter moet gaan.

In de postmodernisme zijn dingen losser. Het gaat niet om waarheid, maar om wat voor jou waar is. Het gaat niet om grote woorden, niet om grote verhalen, maar om persoonlijke verhalen en ervaringen. De samenleving is niet meer maakbaar. Er is geen geloof meer in technologie als redder van de wereld. Er is juist veel oog voor de negatieve kanten van technologie. We gaan er niet per se met z’n allen op vooruit en er is een sterke twijfel of we de realiteit wel echt kunnen kennen. Alles is ironie en het lijkt al snel cynisch te worden. Dat er niets zeker is maakt het leven voor postmodernistische jongeren vaak verwarrend. Verwarring en twijfel zijn kenmerkende woorden.

Geloof in het modernisme en postmodernisme

Het interessante vind ik dat het christendom in beide paradigma’s wat te bieden heeft. Het zegt voor de modernisten: er is een universele waarheid en die is te ontdekken. Het zegt voor de postmodernisten: die waarheid is een persoon en daar kun je een relatie mee hebben. In het pure postmodernisme is er overigens geen plek voor een totaalconcept dat we beschrijven met een Groot Woord als ‘God’. In deze blog praat ik vooral over een samenleving die beïnvloed is door het postmodernisme, niet de pure filosofie.

Het geloof in God in het modernisme gaat ervan uit dat Gods universele waarheid te ontdekken is door te zoeken en in de Bijbel te graven. Die kennis is vervolgens over te dragen via onderwijs en door tegen mensen te praten. De nadruk ligt op de ratio: dit is waar, dit klopt, hier zijn bewijzen voor, dit moet je geloven. Het geloof in God in het postmodernisme gaat ervan uit dat een relatie met God er voor iedereen anders uitziet. Er is niet één standaardmanier waarop God werkt. God schrijft met iedereen zijn of haar eigen verhaal.

Volgende week deel 2.

Het christendom heeft beide paradigma’s wat te bieden, maar is daarmee ook voor beide kanten tegenstrijdig. Of misschien is het beter te zeggen: het overstijgt beide kanten. Uiteraard kan ik in de weinige ruimte van een blog alleen maar brede gedachten weergeven. Volgende week ga ik in deel 2 meer in op de gedachte dat het beide kanten overstijgt.

 

(Fotocredit: Ryan McGuire, gratisography.com)

4 thoughts on “Hoe je als niet-postmodern persoon al die postmoderne jongeren wat beter kunt begrijpen (deel 1)

  1. Bedankt voor je reactie,Harry. Ik ga er in de toekomst meer op letten!

  2. Probeer het is met iets simpeler taalgebruik, want om je verhaal te kunnen begrijpen moet je bijna een universitaire studie Nederlands hebben gedaan en blijf kalm tegen ouderen

  3. Erg herkenbaar! Ben benieuwd naar deel 2.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *