Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Hoe je als niet-postmodern persoon al die postmoderne jongeren wat beter kunt begrijpen (deel 2)

Een reactie plaatsen

Het was een internetforum rond een computerspel dat ik vaak speelde en waar ik, al zeg ik het zelf, behoorlijk goed in was. (Voor de kenners: het was, ahum… Zoo Tycoon.) Zoals de meeste fora had deze ook een sectie waar je over andere onderwerpen kon praten die niet met het computerspel te maken hadden. Het beruchte offtopicforum. Iemand begon een gesprek over waar mensen in geloven. Ik was een stuk jonger, naïever over internet en nog sterk onder de indruk dat ik een grote Waarheid te verdedigen had. Dat heb ik geweten, want dat viel niet bij iedereen even goed. Na verhit over en weer berichten plaatsen werd besloten om dat gesprek toch maar af te kappen, om de sfeer op het hele forum positief te houden. Ik was, kortom, nog behoorlijk modernistisch in mijn denken.

Sinds mijn clash op het internetforum ben ik zelf veranderd. Ik ben steeds meer diepgaand beïnvloed door postmodern denken. In die zin is deze blog een manier om meer begrip te kweken voor hoe ‘wij’ in het leven staan. Ik ben in deze tekst niet de neutrale toeschouwer die de boel eens bij elkaar probeert te houden. Tegelijk zie ik ook de waarde van dingen uit het modernisme. Ik denk dat bewust zijn van verschillen aan de ene kant ruimte geeft voor meer eenheid en begrip onderling en aan de andere kant van belang is voor hoe we over ons geloof vertellen in een postmoderne samenleving.

Eigen taal

Vaak lijkt het in de kerk of generaties elkaar niet weten te vinden. Zoals ik vorige week in deel 1 van deze blog al schreef, denk ik dat het meer om paradigma’s gaat dan om leeftijd. (Lees die blog voor iets meer achtergrond over modernisme en postmodernisme.) Met een paradigma bedoel ik het denkkader waarin mensen denken, de bril waardoor je naar de wereld kijkt. En die lijn loopt trouwens niet altijd langs lijnen van leeftijd. Sommige jongeren zijn nog steeds modern in denken en sommige ouderen kunnen mee in het modernisme. De kloof is echter zeker reëel en leidt tot frustratie en verdeeldheid.

De twee paradigma’s spreken een eigen taal en als we dat ontdekken ontstaat er meer begrip. De taal van het modernisme gaat over waarheid, verdediging, logisch denken. Als je weet hoe het modernistisch denken in elkaar zit, is het geen wonder dat ouderen het oprechte zoeken en geloven van jongeren onbegrijpelijk en halfslachtig vinden. Postmoderne jongeren zijn dan maar weinig radicaal.
De radicaliteit van het modernisme is echter een andere radicaliteit dat die van het postmodernisme. Het modernisme staat radicaal voor de Waarheid, het postmodernisme staat radicaal voor Verbinding. De modernist denkt: hoe kun je nu verbinding zoeken als je daarmee de waarheid wegmoffelt? De postmodernist denkt: hoe kun je nu de waarheid verdedigen als je daarmee mensen van je vervreemdt?

En dan Jezus

Voor mij is Jezus degene die maakt dat het christelijk geloof paradigma’s overstijgt. Jezus is de persoon waar modernist en postmodernist elkaar vinden. Jezus is degene die zegt dat hij de Weg, de Waarheid en het Leven is. Ja, de waarheid, de uitkomst. En ook: ja, de weg, de reis. In die zin vindt iedereen iets in Jezus dat aansluit bij zijn of haar denkkader en tegelijk iets dat botst met zijn of haar wereldbeeld. Jezus schuurt bij iedereen en tegelijk ziet iedereen zichzelf terug bij Jezus.

Dat is ook wat ik vaak zie bij mensen die zelf modernistisch denken, maar toch ruimte bieden aan jongeren met een postmoderne inslag: Ze zien vooral de liefde en het respect voor Jezus in mensen die anders denken dan zij. Ik hoop dat deze blog daar ook aan bijdraagt. Dat we meningsverschillen niet gooien op de vage kloof van ‘tja, dat is nu eenmaal een andere generatie’. Ik geloof dat modern en postmodern allebei iets te zeggen hebben (ik weet het, een heel postmodern idee). Als we maar bereid zijn te luisteren en de relatie met Jezus te zien in anderen. Dan blijkt die kloof een andere kloof te zijn en eentje die wat mij betreft beter te dichten is.

Volgende week deel 3 en slot van deze serie, met praktische tips voor omgaan met postmodernistische jongeren. Hier vind je deel 1.

 

(Fotocredit: Stephen McLeod Blythe, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *