Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Muziek die me raakt: Steven Delopoulos – Ruin of the Beast

Een reactie plaatsen

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

Steven Delopoulos is vooral bekend als lid van de band Burlap to Cashmere, die in christelijk Nederland een aantal bescheiden hitjes had toen ik nog jong was en Spoor7 luisterde op 3FM. Burlap to Cashmere trok aan door een vrolijke, Mediterrane stijl en dat is niet verwonderlijk gezien de veelal Griekse achtergrond van de Amerikaanse bandleden. Uiteindelijk bleek de band niet echt te blijven hangen, vond ik de muziek wat oppervlakkig en verdween Burlap to Cashmere in hetzelfde laatje waar ook Stacie Orrico en de OC Supertones zitten.

Tot een aantal jaar geleden ik opeens op een solo-cd van Steven Delopoulos stuitte. Ik was verkocht. De muziek is meeslepend, de teksten zijn diep, zwaar en poëtisch en het gitaarspel is betoverend. Delopoulos zet muziek neer met een kracht en gewicht waarin veel te beluisteren valt. Een worsteling met het leven, eeuwen Grieks-orthodox denken, een hang naar het mythische en grote verhalen. In het nummer Ruin of the Beast komt dit allemaal samen. Het vertelt het verhaal van de zoon die het grote beest verslaat door zelf onthoofd te worden. De mensen denken dat ze zichzelf aan alles en iedereen ontworsteld hebben, maar wie goed luistert en observeert ziet in hun gedrag, hun woorden en hun denken het lied en het denken van het grote beest toch steeds weer terugkomen.

Dit nummer is een beetje een zware afsluiting van de serie dit jaar, maar het gebeurt maar zelden dat bij een nummer zowel de tekst als de muziek me diep raken. Het doet me verlangen naar het einde van alle verhalen en de hoop van de Zoon die komt.

 

Steven Delopoulos – Ruin of the Beast

Look up old friend
Watch the ruin of the beast
On the top of hill
Being slain by the prodigal son
For the glory and the making of His will
Being bound by His hand
Being lifted and shifted and molded from sand.

They sliced off His head
And rolled in His blood
And wrote on the walls
“We’ve escaped the big flood”

But highways to byways and oceans to creeks
The silence was screaming
Aching and steaming
Hoping for one soul to listen at least

Never a whimper, never a notion
They banned all seduction, not even an ocean
It’s castles to ruins, motion to cease
They sliced off His head for the ruin of the beast

They signed a petition that marked out the ground
Saying, “This half is lost, and this half is found.
He’s to be tossed, she’s to be crowned,
and so on and so forth their future was bound.”

The lawyers and statesmen shook hands and agreed
Smiled for the photo and planted a seed
Crammed in some tears, said a quick prayer
Mumbled some lines like, “We’ll clean up the air
We’ll blow up some stars, and detox the tar!”

He mumbled then burped then jumped in his car
And never again was the beast in their story
They buried the past in all of its glory

Never a whimper, never a notion
They banned all seduction, not even an ocean
Well it’s castles to ruins and motion to cease
They sliced off His head for the ruin of the beast

But silently wreaking off the dust from his hair
From the mist off the ground
And the fog in the air
From highways to byways, oceans to creeks
You can hear the refrain of the prodigal beast

Never a whimper, never a notion
They banned all seduction, not even an ocean
Well it’s just castles to ruins and motion to cease
They sliced off his head for the ruin of the beast

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *