Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Iets met parel en Gods hand en zo en hoe ik opeens besefte wat ik zong

Een reactie plaatsen

Elke zondag zingen we bij ons in de kerk een kinderlied, voordat de kinderen naar ‘hun eigen dienst’ gaan. (Vaak is dat een moment waarop volwassenen uit hun dak gaan, terwijl de kinderen glazig staan toe te kijken.) Het lied dat we zongen was ‘Parel in Gods hand’ van Elly en Rikkert. Supermooi natuurlijk om al die kleine kindertjes toe te zingen dat ze waardevol zijn en een parel in Gods hand. Dat zijn ze namelijk ook. Vervolgens zongen we de variant waarbij je in plaats van ‘weet je’ de woorden ‘ik weet’ zingt. En toen kwamen de woorden opeens wat moeilijker naar buiten.

Gebutst

Ik hoorde mezelf zingen:

Ik weet dat de Vader mij kent
Ik weet dat ik van waarde ben
Ik weet dat ik een parel ben
Een parel in Gods hand

Zodra ik besefte wat ik zong, stond ik met de mond vol tanden. Want weet ik dit eigenlijk wel? Ja, ik weet het, met mijn verstand. Maar geloof ik het ook? Besef ik dat het net zo over mij gaat als over die schattige kindertjes? Dat God mij ook kent en als een parel in zijn hand bewondert om mijn schoonheid. Niet alleen die pure, onschuldige kinderen, maar ook ik, als gebutste en bevlekte volwassene. Het drong opeens diep door dat ik nog steeds moeite heb dit te aanvaarden.

Schaamte en schuldgevoel

En toen kwam het moment dat deze blog opeens een heel andere kant uitging. Er is namelijk nog een associatie die ik had met dit lied. De coupletten van het lied gaan in de trant van “Ik snap alweer niks van die rare som, ik ben zo dom. M’n bloes zit onder de spaghettimix, ik kan ook niks.” En dat doet me dan weer heel erg denken aan, jawel, Brené Brown. Ze is hier al vaker langsgekomen, omdat haar boek over kwetsbaarheid me raakt (iets met dat ik me er heel erg in herken).

Volgens Brené Brown is een van de sleutelelementen in het beseffen van je eigenwaarde het verschil weten tussen je schamen en je schuldig voelen. Het grote verschil tussen schaamte en schuldgevoel ligt in het persoonlijk maken van wat er gebeurt. Als je iets niet goed doet, zegt schuldgevoel: “Ik heb iets niet goed gedaan, wat stom dat ik dat doe.” Schaamte daarentegen maakt het persoonlijk en zegt: “Ik heb iets niet goed gedaan, wat stom dat ik zo ben.”

Waardevol

Helaas horen we van anderen vaak de boodschap van schaamte: je bent dom, je bent stom, je kunt niets. Schaamte drijft ons van de ander weg. We schamen ons en willen niet dat iemand ziet wie we zijn of wat we gedaan hebben. Schuldgevoel richt zich op de ander: we willen iets goedmaken, omdat we beseffen dat we iets verkeerd gedaan hebben.

We hebben het nodig om van onszelf te weten dat we waardevol zijn. Dat schaamte een leugen is, ook als je schuldgevoel wel klopt. Dat onderscheid maakt dat ik weet dat ik van waarde ben. En dat ik (en jij) een parel bent. Je weet wel, zo’n parel in Gods hand.

 

(Fotocredit: Pushkar V, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *