Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

God, thanks for making me

De pijn achter passie – Hoe God mij niet meer tolereert

1 Comment

Iemand zei eens tegen me: “Je pijn en je passie liggen dicht bij elkaar.” De sterkste voedingsbodem voor passie, compassie en een drive iets te betekenen in de wereld, bestaat uit de pijn en moeite die je doorworsteld hebt. In een eerdere blog heb ik geschreven over mijn passie en als achtergrond daarbij wil ik nu iets vertellen over de achterliggende worsteling. Ik hoop dat het herkenbaar is, of in ieder geval verhelderend.

Niet opvallen

Als je op welk moment dan ook in mijn jeugd aan me gevraagd had naar mijn beeld van God, had ik gezegd dat God liefde is. Dat is namelijk het goede antwoord. Ik geloofde het, maar als ik terugkijk, was mijn beleving heel anders. Ik miste iets en voelde iets anders, waar ik pas jaren later het juiste woord voor ontdekte: gedoogd. Ik voelde me niet geliefd, maar vooral gedoogd door God.
Ik moest mijn best doen om niet al te veel op te vallen, want ik werd slechts getolereerd. Ik moest mijn aanwezigheid in Gods Koninkrijk verdienen en als ik maar niet te veel slechte dingen deed, viel ik niet op en kon ik blijven. Zoals een kind in een hoekje van de kamer op een verjaardag niet op wil vallen, zodat het niet weggestuurd wordt, naar bed.
En dus deed ik mijn best, mijn best om op de verjaardag te mogen blijven, maar het gaf vooral een schraal gevoel. Ik worstelde met het feit dat ik die liefde van God niet ervoer, ik liep er tegenaan dat ik mijn best deed, maar het geen vreugde en blijdschap gaf. En zoals bij iedereen was mijn Godsbeeld van invloed op hoe ik zelf was. Ik voelde me zelf niet geaccepteerd en had daarom moeite anderen te accepteren zoals ze zijn. Net als mijn God, tolereerde ik ze, op z’n best. En ik voelde me vaak benauwd en minderwaardig.

‘Er is niets dat je kunt doen waardoor God meer van je gaat houden. Er is ook niets wat je kunt doen waardoor God minder van je gaat houden.’

Het is een bekende uitspraak, volgens mij van Philip Yancey. Ik liep vast in mijn pogingen God te behagen en in een moment van helder inzicht kon ik er opeens dat woord opplakken: ik voelde me gedoogd in plaats van geliefd. Het maakte me opstandig. Met die uitspraak van Yancey in mijn achterhoofd dacht ik: Oké, prima, ik test het uit. Ik ga dan ook niets doen en kijken of God me echt alleen maar gedoogd.
Ik stopte met alles wat ik deed omdat ik vond dat ik het moest doen. Alles waarvan ik dacht dat het God blij zou maken. Elke dag stille tijd, naar de kerk gaan als ik eigenlijk geen zin had, heel hard proberen geraakt te worden door aanbiddingsmuziek. Als er echt niets was wat ik kon doen waardoor God meer of minder van me ging houden, dan hoefde ik dus ook niets doen. Ik wilde het weten, ik zou opvallen en kijken of God me inderdaad niet meer hoefde.

Ademhalen

Je raadt het al: God zette mij niet buiten de deur. Hij bleek mij niet te gedogen, maar bracht juist bevrijding. In de maanden en jaren die daarop volgden nam Hij mijn geloof en Godsbeeld flink onder handen. Grote delen stortten in en ik heb momenten gehad waarop ik me afvroeg of ik wel iets over zou houden. Nu ben ik in de fase waarin langzaam aan een nieuw Godsbeeld wordt opgebouwd. Waarin ik leer wat geliefd zijn betekent en God zijn vinger legt op pijnlijke plekken in mijn ziel.
Zoals bij alle belangrijke veranderingen gaat dat langzaam. Nog steeds gedraag ik me vaak alsof God me vooral gedoogd, probeer ik de goede dingen te doen om Zijn toorn af te wenden. Ik probeer dingen te verdienen of veroordeel mensen die dingen minder op een rijtje hebben dan ik. Het gaat langzaam, maar ik kan steeds meer ademhalen in mijn geloof.

God uitleven

Veel te vaak zit er een verschil tussen wat ik over God belijd en hoe ik anderen behandel. Ik geloof dat ik door me zo te gedragen vaak mensen van Jezus vandaan heb gehouden in plaats van ze dichter bij Hem gebracht. Dat doet pijn. Die pijn zit achter mijn passie en die passie zit achter deze blog.
Ik zie dezelfde worsteling namelijk ook vaak op plekken waar wij als christenen samenkomen en het raakt me. Ik geloof dat we geroepen zijn die God uit te leven die we belijden. Ik geloof dat als we echt geloven dat God liefde is, een God van vrijheid, aanvaarding, groei, we alles in het werk moeten stellen om als christenen die waarden uit te leven. Alleen dan brengen we mensen dichter bij Jezus. Alleen dan zijn we een open brief.

(Fotocredit: David Woo, creative commons)

One thought on “De pijn achter passie – Hoe God mij niet meer tolereert

  1. Mooi, openhartig stuk Matthijs. Doet me denken aan een citaat van C.S. Lewis, dat ik eerder deze week las.

    My idea of God is not a divine idea. It has to be shattered time after time. He shatters it Himself. He is the great iconoclast.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *