Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


2 reacties

Waarom ik niet mijn blog ben (en jij ook niet)

Vorige week schreef ik over ‘laat uw naam geheiligd worden’. Ik schreef dat God groter is dan wij kennen, dat God groter is dan zijn boek. En zonder dat ik mijn blog en de Bijbel op één lijn wil plaatsen (ik moet er niet aan denken; soms vraag ik me af hoe Paulus zijn brieven geschreven zou hebben als hij wist dat duizenden jaren later mensen elk woord van hem zouden omdraaien en analyseren) triggerde het me wel in het denken over mijn blog.

God is namelijk niet de Bijbel. En ik ben niet mijn blog. En jij bent ook niet mijn blog. Ik maak mijn blog en in zekere zin maak jij als lezer ook de blog, door het te lezen. Ik ben er elke week weer dankbaar voor dat mensen zoals jij mijn blog lezen. Dat mensen af en toe wat laten horen dat me bemoedigt of helpt om dingen beter te doen. Lees verder


Een reactie plaatsen

Iets met parel en Gods hand en zo en hoe ik opeens besefte wat ik zong

Elke zondag zingen we bij ons in de kerk een kinderlied, voordat de kinderen naar ‘hun eigen dienst’ gaan. (Vaak is dat een moment waarop volwassenen uit hun dak gaan, terwijl de kinderen glazig staan toe te kijken.) Het lied dat we zongen was ‘Parel in Gods hand’ van Elly en Rikkert. Supermooi natuurlijk om al die kleine kindertjes toe te zingen dat ze waardevol zijn en een parel in Gods hand. Dat zijn ze namelijk ook. Vervolgens zongen we de variant waarbij je in plaats van ‘weet je’ de woorden ‘ik weet’ zingt. En toen kwamen de woorden opeens wat moeilijker naar buiten.


Een reactie plaatsen

‘Doe ik genoeg voor God?’ is niet de juiste vraag

Het was een los zinnetje in mijn blog van vorige week: “Durf ik het aan om te zeggen dat ik goed genoeg ben, ook met al mijn imperfecties?” Ik heb het veel christenen horen vragen, vooral jongeren: Wanneer is het genoeg? Wanneer bid ik genoeg, wanneer lees ik genoeg Bijbel, wanneer ben ik genoeg met God bezig? Genoeg, zodat God vindt dat ik het goed doe. Genoeg om die relatie te kunnen hebben. Genoeg om zelf te weten dat ik het goed doe bij God.
Lees verder


Een reactie plaatsen

3 dingen die mij helpen mezelf te aanvaarden

Volgens mij is een van de meest fundamentele vragen die mensen over zichzelf stellen de vraag: “Mag ik er zijn?” Het is een zoektocht naar connectie met anderen, het gevoel erbij te horen, weten dat je aanvaard bent. Ik stel de vraag zelf ook, soms vaker dan goed is. Aan mezelf, aan God, aan anderen. Niet letterlijk natuurlijk. Het zit verstopt in andere vragen: “Wat vond je van mijn presentatie?”, “Vind je het goed als ik langskom?”, “Heb je even tijd voor me?” Het antwoord is echter maar moeilijk te vinden als je jezelf niet aanvaard.

Lees verder

Zygote van 5 dagen oud


2 reacties

Psalm 139 (in eigen woorden)

Vorige week zondag daagde onze voorganger in de kerk ons uit om psalm 139 in eigen woorden te vatten. Op die manier komt de tekst dichterbij en wordt de psalm meer persoonlijk. Ik heb aan deze uitdaging gehoor gegeven en plaats vandaag mijn versie van psalm 139. Ik zit in een internationale kerk, dus de tekst is in het Engels. Vanwege beperkingen in mijn site kan ik het gedicht alleen met grote regelafstand plaatsen, helaas.

Psalm 139

You know me
Lees verder

Bankje met uitzicht op stad


2 reacties

Schaamte van vroeger: Welk verhaal vertel je jezelf?

Toen mijn broer trouwde, kocht ik voor hem en zijn vrouw een cadeautje van 5 gulden en daar schaam ik me nog steeds voor. Ik was 18, ging studeren en vond dit wel een geschikt cadeau voor mij als zogenaamd ‘arme student’ (dat was ik niet). Het was het goedkoopste cadeau van hun verlanglijstje. Toen we op de grote dag de cadeaus gaven, kreeg het bruidspaar van familie en vrienden grote, dure cadeaus. Ik voelde me knap lullig. Ik besefte dat dit voor mijn broer een van de belangrijkste momenten in zijn leven was en dat ik me er zo goedkoop mogelijk van af had gemaakt. Niet cool. Ik vond mezelf stom en schaamde me voor mijn goedkope cadeau.

Ik wilde het goedmaken. Lees verder

Op weg naar een groene horizon


3 reacties

Gedoogd of geliefd: een totaal ander (sacramenteel) wereldbeeld

Als ik niet opval, mag ik blijven.
Als ik niet opval, mag ik blijven.
Als ik niet opval, mag ik blijven.
Zo zat ik jarenlang in een hoekje van Gods Koninkrijk mijn best te doen om goed te zijn. Dan zou ik immers niet opvallen. En dan mocht ik blijven. Als ik wel op zou vallen (door bijvoorbeeld iets verkeerds te doen) zou God ontdekken dat ik er was en zou ik eruit geschopt worden. Het woord dat ik later op dat gevoel kon plakken was ‘gedoogd’. Ik verlangde naar me geliefd voelen, maar voelde me gedoogd. Lees verder