Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

verhalen van jezus


1 Comment

De vernederende en levengevende boodschap van Jezus’ verhalen

Als ik vroeger mijn schoen zette bij de open haard (wij hadden nog een open haard!) moest ik een liedje zingen. Een liedje voor Sinterklaas. Dan zou ik iets in mijn schoen krijgen. En als ik dan iets gekregen had, zongen we ‘s ochtends ‘Dank u, Sinterklaasje’.

Van anderen hoor ik dat ze dat niet hoefden. Gewoon schoen zetten en klaar. De volgende ochtend zat er een cadeautje in, of je nu een liedje gezongen had of niet. (Niet dat er bij mij ooit geen cadeautje in mijn schoen heeft gezeten, begrijp me goed. Maar we zongen dan ook altijd een liedje.)

Zo kan Sinterklaas opeens veel te maken te hebben met je Godsbeeld. Een voor-wat-hoort-wat-God of een Lees verder

God neemt de tijd


Een reactie plaatsen

God neemt de tijd met mij (en dat frustreert me enorm)

Tijdens een video over de oerknal raakte Gods grootheid me dieper dan ik ooit eerder had gehad. De verteller liet zien hoe iets explodeerde, gassen afkoelden, om elkaar cirkelden, er elementen ontstonden en langzaam planeten zich vormden. Wauw, dacht ik: Als God op deze manier de aarde heeft geschapen, dan nam Hij de tijd. God kneedt, danst het universum in elkaar op een indrukwekkende, prachtige manier. Het gaf me kippenvel om te denken aan de God die dat in zijn hand heeft, die dat heeft ontworpen.

Ook als je niet gelooft dat God miljarden jaren gebruikt heeft om de wereld te scheppen, is het alsnog bijzonder dat Hij het in 6 dagen deed. Er was een tijd dat de aarde woest en leeg was. Er was een tijd dat het donker was. Er was een tijd dat er licht was van een zon die scheen op een uitgestorven aarde. Er was een tijd van planten, onaangeroerd door dierlijk of menselijk leven. Er was een tijd dat de mens alleen was. Het werd avond en morgen… Ook in 6 dagen Lees verder


2 reacties

De meest beklagenswaardige figuur uit de film

De film Silence van Martin Scorsese bevat veel personages die vechten voor hun geloof*. Het verhaal? Twee jonge Jezuïeten reizen in de 17e eeuw naar Japan om te kijken wat er klopt van de geruchten dat hun mentor, als missionaris naar Japan gestuurd, afstand heeft gedaan van zijn geloof.

De twee broeders ontmoeten in Japan de lokale, ondergrondse kerk, die zwaar onderdrukt en vervolgd wordt. Uiteindelijk worden zij ook gevangengezet en gedwongen, net als hun mentor, hun geloof te verloochenen.

De Japanse gelovigen die we tegenkomen vechten voor hun geloof en we zien velen sterven omdat ze weigeren Jezus te verloochenen. We zien de jonge Jezuïeten stand proberen te houden onder gevangenschap en marteling. Wat hen uiteindelijk beweegt om afstand te doen van hun geloof is Lees verder


1 Comment

Muziek die me raakt: Jon Foreman – Mercy’s War

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

Jon Foreman. Wat moet ik zeggen? Jon Foreman weet keer op keer door te dringen tot die plek waar been en merg elkaar raken. In veel van zijn liederen is Jon Foreman (solo of met zijn band Switchfoot) voor mij een krachtige brenger van het woord van God.

Dit nummer? Ik weet serieus niet zo goed wat ik ervan moet zeggen. Het legt dingen bloot. Het geeft kracht en leven aan geloofswoorden die ik al heel mijn leven hoor en afgesleten zijn in mijn oren. Het gaat over de ultieme nederlaag van Christus, maar plaatst het in de krachtige, kosmische, geschiedenis-overbruggende context van de oorlog van Genade. In die strijd is een nederlaag een overwinning.

Ik heb in de tekst hierboven vaak het woord krachtig gebruikt, geloof ik. Ik kan er namelijk niet zoveel woorden aan geven verder. Luister zelf. Lees verder


2 reacties

Muziek die me raakt: Big Daddy Weave – The Lion and The Lamb

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De kracht van Bijbelse beelden kan me soms opeens weer verrassen. Ik heb ze allemaal al honderd keer gehoord in mijn leven, maar soms komen ze weer fris boven, met een nieuwe gloed, of een nieuwe betekenis. God die in Daniël 7 ‘de Oude van Dagen’ wordt genoemd, bijvoorbeeld. Een weergave van God die de afgelopen tijd diep binnenkwam.

Het beeld van dit lied is dat van Jezus, die zowel Leeuw van Juda wordt genoemd als Lam van God. Op zichzelf al een krachtig beeld, maar in deze paradox des te meer. De Leeuw van Juda, toonbeeld van macht, de Aslan van deze wereld. Het Lam van God, bestemd voor de slacht, de zondebok van deze wereld. Het is één persoon!

Kracht die zichtbaar wordt in zwakheid, het is misschien wel de meest onbegrijpelijke paradox van het geloof. Dit lied geeft met het verlangen om me daaraan over te geven. Die paradox te omarmen, in het omarmen van Jezus. Lees verder


Een reactie plaatsen

Moeite met missie: Gegrepen door het goede nieuws

(Even vooraf: Deze blog is wat langer dan je van me gewend bent. Het is namelijk een samenvatting van een preekje dat ik met Pinksteren in mijn kerk hield. Veel leesplezier!)

Soms, als ik het idee heb dat God wil dat ik met iemand over Hem praat, voel ik me als Mozes. Uit de Bijbel. Maar niet de Mozes die voor farao staat en hem namens God opdraagt om de Israëlieten het land uit te laten trekken. Dat zou ik wel cool vinden. “Laat mijn volk gaan!”

Nee, ik voel me meer als die andere Mozes, ook uit de Bijbel. De Mozes die op Gods roep antwoordt: “Eh, stuur toch iemand anders.” Niet ik, toch niet ik? Om met iemand over U te praten? Stuur iemand anders. “U mag zelf kiezen,” voegt Mozes er nog aan toe.

Angst

Het zit namelijk zo: Ik ben bang. Lees verder


Een reactie plaatsen

Must know: Genade & Waarheid

Deze week deel ik met jullie een blog van mijn LEF-collega Tirza Roor. Ze schreef een sterke blog over de balans tussen genade en waarheid. Hij stond eerder op de LEF-blog (ook leuk om te volgen als je iets met jeugdwerk hebt!) en ik vind dat dit goede inzichten zijn voor iedereen, of je nu jeugdwerker bent of niet.

Must know: Genade & Waarheid

Ik: “Wat ga je doen om dit probleem op te lossen?”
Hij: “Ik weet het niet, heb jij een idee?”
Ik zweeg even en keek hem recht aan…

Het was 17.23u. De jongere zat bij mij op de bank en had binnen 7 minuten de afspraak thuis te zijn bij zijn ouders. Op minstens 20 minuten lopen. Woeps! Normaal los ik niet het probleem op van een jongere, maar vandaag greep ik mijn kans hem in een simpele ervaring meer te laten zien van Gods goedheid voor ons. Lees verder


Een reactie plaatsen

3 valkuilen die maken dat de boodschap ‘ware liefde wacht’ meer kwaad dan goed doet

Ongekust en toch geen kikker. Ik denk dat de vertaler die deze titel voor het boek I Kissed Dating Goodbye bedacht heeft, zichzelf een high-five heeft gegeven. Het bekt tenslotte lekker (ja, dit is een woordspeling). Zo’n twintig jaar geleden, toen ik zelf nog niet aan meisjes durfde te denken, was het boek een hit. De schrijver, Joshua Harris, was 21 en schreef dit boek over geen seks voor het huwelijk. Het was het nieuwe hoogtepunt voor de ware-liefde-wacht-beweging.

Maar het was meer dan geen seks. Harris vond zowel zoenen als daten voor het huwelijk ongepast. Zo ga je Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom je Gods genade niet groter maakt door de mens naar beneden te halen

In mijn hoofd voel ik me vaak klein. Anderen schrijven beter dan ik. Anderen durven meer. Anderen zetten stappen waar ik nog probeer te kruipen. Anderen zijn beter, mooier, groter, verder, nederiger dan ik. Iets in mijn hoofd zegt dan: Dit klopt niet, zo moet je niet denken. En daar heeft mijn hoofd gelijk in.

Maar om dat probleem op te lossen, neemt mijn hoofd soms een verkeerde afslag. Het denkt: Maar die ander is eigenlijk helemaal niet zo groot, mooi, goed. Kijk maar, hij doet dit-en-dit en zus-en-zo, dat slaat helemaal nergens op.

Het is een verkeerde afslag omdat het niets oplevert. Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik ben niet zo slecht als Assad (maar wel in de greep van het kwaad) (Onze Vader #11)

Wij zijn in de greep van het kwaad. Deze wereld is in de greep van het kwaad. Jij en ik zijn in de greep van het kwaad. Het is een gedachte waar ik niet blij van word. Als we zeggen dat de wereld in de greep van het kwaad is, vind ik dat logisch. De wereld, de schepping, de mensheid, de samenleving. In de greep van het kwaad, ja, dat zie ik wel.

Maar als Jezus het in het Onze Vader persoonlijk maakt: wij, ik, in de greep van het kwaad? Eigenlijk wil ik dat niet weten. Oké, ik kan toegeven dat ik zondig, verkeerde dingen doe, voel dat de gebrokenheid van de wereld ook in mijn leven en mijn persoon aanwezig is. Maar het kwaad? De boze? Zoals Jezus vaak God dichtbij brengt, zo brengt Hij nu het kwaad dichtbij: ik ben ook dader.

Dat wil ik helemaal niet weten, laat staan toegeven. Anderen, anderen zijn in de greep van het kwaad. Lees verder