Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Foto bij blog bergrede


Een reactie plaatsen

De Bergrede: Waarom zou je dit doen?

De vorige keer (veel te lang geleden, sorry) schreef ik over de kern van de Bergrede: het leven in het Koninkrijk van God. Het gaat over het hart, het gaat over liefde, het gaat over tegencultureel zijn. Het gaat over je aanvaller mee uit eten nemen. Of zoals Dallas Willard mooi verwoord: “This is how people live who stand in the flow of God’s Life.”

Maar waarom zou je dit doen? En hoe zouden we dit kunnen? Dan komen we bij zowel het begin als het einde van de tekst waarover de preek ging waar deze blogs op gebaseerd zijn: Lees verder

pijl met hart bij blog bergrede


1 Comment

Deze 3 kernideeën uit de Bergrede maken dat ik radicaler Jezus wil volgen

Herinner je je het verhaal van Julio Diaz nog? Die zijn overvaller mee uit eten nam, met de gedachte: “Het enige wat je kunt doen is mensen goed behandelen en hopen dat ze jouw op hun beurt goed behandelen.” Ik vond het een mooi verhaal dat aansloot bij wat Jezus vertelt in de Bergrede. De hele Bergrede is een beschrijving van hoe het eraan toegaat in Gods Koninkrijk en een uitnodiging om mee te doen aan het goede leven van het Koninkrijk.

De preek die ik erover hield ging over Matteüs 5:17-48. Daarin vertelt Jezus dat Hij de wet niet afschaft, maar vervult. Dat je niet alleen Lees verder

foto bij blog bergrede


Een reactie plaatsen

De Bergrede: Niet gedacht dat iemand dit ook echt zou doen

In zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ vertelt Rutger Bregman het verhaal van Julio Diaz, een jonge maatschappelijk werker uit The Bronx in New York. Als Julio Diaz op een avond het metrostation uitlooopt om naar zijn favoriete en vaak bezochte eettentje te gaan, springt er een jongen met een mes uit de schaduw. “Geef me je portemonnee!”

Julio geeft zijn portemonnee en doet dan iets onverwachts. Hij trekt zijn jas uit en zegt: Lees verder


Een reactie plaatsen

Leef je in je eigen verhaal of in dat van die Prins op een ezel?

Vandaag is het tijd voor een verhaal.

Stel je voor: je bent een prinses. En, want het gaat om jou, je bent natuurlijk wonderschoon. Zoals gebruikelijk met prinsessen zit je opgesloten in een toren en is je taak te wachten op de prins die je komt bevrijden. Dus wacht je. Je hoort af en toe geruchten dat de prins onderweg is naar je toren. Je stelt je voor hoe hij er uitziet, rijdend op zijn nobel ros, klaar om jou te bevrijden. Op een dag komen er mensen naar je toren. Ze vertellen je dat de prins er echt aan komt, vandaag!

Dit is het moment waarop je je hele leven hebt gewacht. Je staat voor het raam dat uitkijkt over het bos, de heldere zon omlijnt elk boomblad met een gouden gloed, de vogels tsjilpen hun lied, als daar uit het bos je prins op komt doemen. Jouw prins, rijdend op zijn… Wacht even…!? Lees verder

god als ijsberg


Een reactie plaatsen

Niet de God van buitenaf, maar God als een ijsberg

CaponIemand die zowel Episcopaals priester is als chef-kok heeft al snel mijn sympathie. Als je dan ook nog eens boeken schrijft over het radicale van genade, ben ik fan. Zo iemand is Robert Farrar Capon, priester en kok. (Hij schreef onder andere een boek The Supper of the Lamb, met theologische essays en recepten.) Ik haalde Capon al eerder aan met een citaat over de kerk.

Capon schreef in één van zijn boeken (Kingdom, Grace, Judgment, pagina 426 en verder) over hoe we in het algemeen naar Gods ingrijpen in deze wereld kijken, hoe het anders kan en hoe dat beïnvloedt hoe we Lees verder

foto bij blog over koninkrijk van jezus


Een reactie plaatsen

Jezus’ Koninkrijk en de psalm van ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’

Psalm 22 staat zo tjokvol profetieën over het lijden, sterven en koninkrijk van Jezus, dat je bijna zou vergeten dat het een psalm van David is. En in eerste instantie dus over David gaat. Dat het David was die God de vraag stelde: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ Als je de psalm leest, schotelt David je zijn ellende voor in ongelooflijk levendige termen. Het is een indrukwekkende psalm.

Onlangs mocht ik spreken in mijn gemeente en het ging over psalm 22. Ik gebruikte de psalm om te vertellen over Gods vrijheid. Naast psalm 22 was de kerntekst Romeinen 8:1: ‘Er is geen veroordeling voor wie in Christus Jezus is.’ Het was bijzonder om te spreken over iets dat zo mijn hart raakt. Een aantal onderdelen van die preek heb ik bewerkt als blog. Dit is Lees verder

deuren


Een reactie plaatsen

Iedereen is een onthuller van het mysterie van Christus

Blijf bidden en blijf daarbij waakzaam en dankbaar. En bid dan ook voor ons, dat God deuren voor ons opent om het mysterie van Christus te verkondigen waarvoor ik gevangenzit, en bid dat ik het mag onthullen zoals het moet. (Kolossenzen 4:2-4)

Ik zit niet gevangen, wees gerust. Ik moet bekennen dat ik dan ook weer niet zo vaak het mysterie van Christus verkondig, naast deze blog op het internet. Niet zo vaak en vrijmoedig als ik zou willen. Ik heb echter zo het vermoeden, dat ik dan alsnog niet in de gevangenis terechtkom, hier in Nederland.

Blijf bidden

Paulus roept hier op voor hem en zijn reisgenoten te bidden. Het opvallende is Lees verder

vragen wat je al hebt - feest


6 reacties

4 dingen waar je God niet meer om hoeft te vragen (omdat je het al hebt)

De oudste zoon (en dan weet je meteen over welke oudste zoon uit de Bijbel het gaat) had ook wel een feestje willen bouwen. Met zijn vrienden, chillen, kruik goede wijn erbij. Maar ja, wat is een feest zonder vlees? Nooit kreeg hij van zijn vader een geitenbokje en dan is de lol er gauw vanaf. Geen geitenbokje, geen feest en in de relatie tussen vader en zoon verbittert iets.

De vader ziet het anders. Feest vieren met vrienden? Doen! Geitenbokje, goede wijn? Prima, helemaal top! Pak maar. Alles wat van mij is, is van jou. Daar hoef je toch niet om te vragen? En al helemaal niet te wachten tot ik het je geef.

Je hebt het al

Je hebt het al. Dat is feitelijk de uitspraak van de vader. En aangezien Lees verder

christenen strijden tegen ontmenselijking


Een reactie plaatsen

Als mensen statistieken worden verliest het Koninkrijk van God

In 1972 stond er een foto van een rennend, huilend meisje in de krant. Op die manier werden de gevolgen van napalm in Vietnam op het netvlies van de wereld gebrand. Er werd in 1852 een boek over de hut van oom Tom uitgegeven en een breed publiek ontdekte de kwalijkheid van slavernij. Een aantal jaar geleden stond op elke nieuwssite een foto van een aangespoeld jongetje. Het was nodig om Syrische vluchtelingen eindelijk grootschalig op Europese agenda’s te krijgen. Steeds weer blijkt het nodig om een probleem een gezicht te geven, om te laten zien dat het om mensen gaat. We hebben namelijk de neiging tot ontmenselijking.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Een blik op de toekomst dwingt de ogen naar het nu

Bij mij in de kerk zongen we laatst een lied met in een van de coupletten de tekst ‘You didn’t want heaven without us / So Jesus, You brought heaven down.’ Oftewel: God vindt de hemel zonder mij helemaal niks en stuurde daarom Jezus naar de aarde, om de hemel naar de aarde te brengen. Terwijl we verder zongen, bleef ik mijmeren over deze tekst. En dacht ik: nee, dit klopt niet.

Is Gods doel om de ‘ons’ van het lied bij Hem in de hemel te hebben? Als ik de Bijbel lees gaat het God helemaal niet om de hemel. Het gaat God ook niet om het verzamelen van zielen, waaronder die van mij, in de hemel. Ik heb het er al vaker over geschreven: Het gaat God om de nieuwe aarde. Dat is ons doel, dat is ons thuis.

De hele schepping

In Efeze 1:4-11 lezen we dat God al voor de schepping (en daarmee dus ook voor de zondeval!) het verlangen had dat wij in Jezus zijn kinderen zouden zijn. Uiteindelijk is het besluit van God (lees: Zijn plan met de wereld) om alles in de hemel en op aarde onder het gezag van Jezus bijeen te brengen.

Romeinen 8 vertelt dat de hele schepping bevrijd wordt en meedeelt in de glorie van Gods kinderen. [Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators. Klik door om de rest te lezen.
(Fotocredit: Eberhard Grossgasteiger)