Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Ik fantaseer verhalen bij mensen die ik niet ken – maar er is een addertje

Langs mijn huis lopen veel mensen. Veel zijn op weg naar het station of net van de trein gestapt op weg naar hun bestemming. Leerlingen op weg naar de MBO verderop, in luidruchtige groepjes, die ’s middags weer teruglopen naar het station. Af en toe iemand die bij ons huis al besluit nu echt te moeten gaan rennen om de trein te kunnen halen. Elke ochtend rond half acht klikklakt iemand op hakken langs, met een flinke bak koffie in wat een kartonnen koffiebeker met deksel lijkt, maar eigenlijk van plastic is. We noemen haar de coffee lady. Rond kwart over acht fietst de buurman met de buurjongens voorbij op weg naar school. Vanmorgen hoorde ik hem tegen de jongste zeggen dat het vandaag zijn laatste dag groep 5 is.

Wie die mensen zijn? Ik ken ze niet (behalve de buurman dan). Lees verder


Een reactie plaatsen

4 gebieden waarop christenen te bang zijn (deel 2)

Ik zat vroeger op een koor. Ik heb vrij weinig muzikaal gevoel en mensen die wel eens naast me in de kerk hebben gezeten zullen bij deze mededeling misschien een wenkbrauw optrekken. Het is waar: ik heb een poos op een koor gezeten en ik vond het leuk. We zongen echter één lied waar ik het tekstueel niet helemaal mee eens was. Bij dat lied bewoog ik mijn mond, maar maakte ik geen geluid. Dan was in ieder geval voor mezelf duidelijk dat ik er niet mee eens was! Na een optreden kregen we vaak applaus. Als mensen dan klapten lachte ik schaapachtig en sloeg even mijn ogen ten hemel. Ik wilde aangeven dat ik het allemaal niet zelf gedaan had, maar God. Ik stelde niet zoveel voor, het ging allemaal om God.

Deze twee gedragingen van mij in het koor (ik was trouwens tenor, mocht je nieuwsgierig zijn), zijn een milde vorm van angst op de twee gebieden die vandaag aan bod komen. Lees verder


2 reacties

4 gebieden waarop christenen te bang zijn

Christenen zijn op veel gebieden te bang. Dat is een stelling die ik wel aandurf. En dan bedoel ik dit keer niet angst voor God of juist angst voor de duivel of iets dergelijks. Ik bedoel dat ik bij christenen en in kerken angsten zie die tot kramp leiden. Zoals Yoda al zei: Fear is the path to the dark side of the force. Het is een angst die tot veel narigheid kan leiden. Want wat die dark side voor kerken is, is helaas wel bekend: controle, manipulatie, veroordeling.

Ik zie vier gebieden waarop christenen, mijzelf inbegrepen, vaak te bang zijn. Twee komen nu, twee volgende week, anders wordt deze blog te lang.
Lees verder

Bannet met fotoalbum


2 reacties

Waarom negatieve fantasieën gif voor je relaties zijn

Eerder heb ik geschreven over het verhaal dat ik mezelf vertel. Het verhaal dat ik een sukkel zou zijn en dat niet klopt met het verhaal van God. Laatst kwam ik een andere categorie verhalen tegen die ik mezelf vertel, die minstens zo gevaarlijk zijn: negatieve fantasieën. Je kent ze wel (of hopelijk niet): van die scenario’s in je hoofd waarin iemand negatief reageert en jij dan eens lekker de waarheid zegt. Of waar iemand je verkeerd behandelt en jij die persoon eens lekker op z’n nummer zet. Het zijn best leuke fantasieën, maar hoe meer ik me er bewust van word, hoe meer ik realiseer hoe vergiftigend ze werken. Lees verder

Zware lasten banner


Een reactie plaatsen

De menselijke Jezus: Jezus maakt ruzie

De spanning bouwt zich langzaam op in de Bijbel. In het begin zijn de geestelijk leiders van die tijd (Farizeeën, Sadduceeën, Schriftgeleerden, priesters) gefascineerd door die nieuwe rabbi. Net als bij Johannes de Doper komen ze eens kijken wat deze man allemaal verkondigt. Wat ze horen bevalt ze totaal niet en dat is het begin van een lange vete. Jezus had het niet zo op de Farizeeën (of misschien had Hij het vooral niet op waar ze voor stonden) en dat was wederzijds. Gedurende de tijd dat Jezus als prediker rondloopt escaleert het conflict steeds verder, tot het in Matteüs 23 tot uitbarsting komt.
Lees verder

open minded church sign


5 reacties

Een hoer in de kerk

Het was een kleine, traditionele kerk ergens in het zuiden van het land. De kerk kromp en de leden vroegen zich af wat ze konden doen om het tij te keren. Een van de vragen die aan bod kwam: Wil je als kerk wel groeien? Wil je openstaan voor nieuwe mensen, nieuwe bezoekers en wil je eigenlijk wel echt open zijn? Kunnen mensen zomaar binnenlopen en voelen ze zich dan welkom? De vraag werd scherp gesteld: Wat doe je als een hoertje je kerk binnen komt lopen? De kerk was daar nog niet zo één-twee-drie over uit. Ik maakte dit proces als puber van een afstandje mee en ook op mij maakte die vraag destijds diepe indruk.
Lees verder

Neon sign Closed


4 reacties

Bouw je eigen sekte in 8 simpele stappen

Het woord sekte roept negatieve associaties op. Wetenschappelijk gezien is dat niet helemaal correct, maar toch: bij een sekte heb ik het idee van een gesloten, benauwde en manipulatieve groep mensen.
Ik sprak laatst iemand die jaren geleden uit een sekte gestapt is en met veel moeite haar eigen christelijk geloof en vertrouwen op God weer gevonden had. Haar man had er een intrigerende uitspraak over:

“Als je als kerk wilt weten hoe je een open plek kunt zijn, moet je kijken naar de eigenschappen van een sekte en het tegenovergestelde doen.”

Lees verder

Condemnation notice


Een reactie plaatsen

Je bent niet je fouten

Ik schiet vaak tekort. Ik val vaak terug. Ik ga vaak verkeerd. En vaak geeft dat een groot schuldgevoel. Ik voel me stom en veroordeel mezelf omdat ik niet ben wie ik wil zijn. Herkenbaar?

In de kerk hadden we een dienst over justice (het is tenslotte een Engelstalige kerk). Ik voelde me steeds ongemakkelijker. Gerechtigheid is een thema dat me raakt, omdat ik een groot rechtvaardigheidsgevoel heb. Tegelijkertijd ben ik iemand die eigenlijk niet teveel op wil vallen en het eng vindt conflicten aan te gaan. Gevolg: ik voel me geraakt door onrecht, maar doe te weinig. Lees verder