Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

De teddyberenkerk (een verhaal)

2 reacties

Er was eens, in een land hier ver vandaan, een teddyberenkerk. Inderdaad. Een kerk voor teddyberen. Elke zondag stroomde de kerk vol met teddyberen die samen de Knuffelmaker eerden. De teddyberen waren lief en gezellig en in de dienst ging het er altijd vrolijk aan toe. Iedereen deed mee op zijn eigen manier. Sommige teddyberen hadden te korte armpjes om fatsoenlijk te klappen, dus die staken ze maar in de lucht. Andere teddyberen hadden grote flaporen, waar ze achter in de zaal mee konden zwaaien. Elke teddybeer zat op een unieke manier in elkaar en kon zo op een unieke manier de Knuffelmaker eren.

Berenboek

Bijna alle teddyberen waren van pluche gemaakt, dus je hoorde ze bijna niet lopen, springen of klappen. Het was dan ook altijd lekker rustig in de dienst. Op de muziek na, natuurlijk, met liedjes van Mart Tedman. Alle beren vonden het heerlijk om in de teddyberenkerk te zijn. Het was een plek waar ze met elkaar over hun leven konden praten, over de vreugde en moeite van teddybeer-zijn (het is namelijk niet altijd makkelijk, maar dat komt straks) en over hoe de Knuffelmaker ieder van hen zo mooi had gemaakt. Daar vertelde de teddyberendominee ook vaak over.

De dominee was een oude wijze teddybeer die veel over de Knuffelmaker wist en veel in het Berenboek gelezen had. Hij wist mooie verhalen te vertellen, over zachtmoedigheid, over de tekst ‘Begroet elkaar met een heilige knuffel’ en over de beer Gideon, met zijn natte en droge vachten. En elk jaar organiseerde de dominee een tocht met de Berenboot waar heel de teddyberenkerk mee meeging. Als ze tijd hadden tenminste. Want teddyberen hebben een druk leven.

Kinderen

Bijna elke teddybeer hoorde namelijk bij een Kind. En dat was nog best lastig. Heel de dag stilliggen, niet knipperen, niet bewegen, niet lachen. En dat de hele week lang. De teddybeer onderging alles wat het kind deed. En vaak was dat best een leuke baan. De kinderen hielden van de beren en knuffelden regelmatig. Het was een eer om in bed op het kussen te mogen liggen of uitgekozen te worden als knuffel die meeging op vakantie. Maar ja, heel de week net doen of je niet leeft is niet altijd makkelijk. Toch hoorde het bij het teddyberenleven, want het was natuurlijk niet de bedoeling dat de kinderen merkten dat de teddyberen leven in zich hadden. Poe, nee zeg!

En daarom waren alle teddyberen zo blij met de teddyberenkerk. Daar konden ze bewegen en springen en leven. Daar konden ze hun energie kwijt, zodat ze op de andere dagen van de week een perfecte, zachte, lieve, levenloze teddybeer konden zijn. En daar waren ze erg goed in. En daar waren de teddyberen dan weer heel tevreden over. En trots. En soms een beetje hoogmoedig. Maar dan hield de teddyberendominee daar weer een preek over en dan ging het weer goed. Ja, de teddyberenkerkdienst was het hoogtepunt van de week voor de teddyberen. En daarom kunnen we ook van de teddyberen van de teddyberenkerk zeggen: ze leefden nog lang en gelukkig.

(fotocredit: One lucky guy, creative commons)

2 thoughts on “De teddyberenkerk (een verhaal)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *