Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

God vergeeft je niet tegen heug en meug

Een reactie plaatsen

Het heeft bij mij een poos geduurd voordat tot me doordrong dat God mij graag vergeeft. Ik heb al regelmatig iets verteld over mijn godsbeeld, en mijn beeld van God was vooral dat hij streng is en als hij vergeeft dat hij dat vooral doet omdat hij zich gebonden voelt aan zijn afspraak met de mensen. Tegen heug en meug, omdat hij nu eenmaal dat verbond heeft gesloten.
Ik las op de blog van Johan Klein Haneveld een gedicht dat mij raakte. Eigenlijk moet je het eerst even lezen voor je verder gaat. Lees hier Johans gedicht ‘Betrapt .

‘Het moet maar’

Iemand is betrapt en moet het goedmaken met een strenge vaderfiguur. “Ik weet niet anders / dan dat dit echte liefde is.” Het spreekt van een strenge vader die spijt eist en liefde afdwingt achter de hekken van een gevangenis en dat liefde noemt. Dat beeld van God heb ik ook lang bij me gedragen. En net als in het gedicht dacht ik dat het echte liefde was. Van mij uit en van God. Ik dacht dat zinnen als ‘God straft in zijn liefde’ klopten en dat dat echte liefde was. Ik geloofde in het beeld van een God die met een strak gezicht oplet of je wel de goede kant opgaat. Die corrigeert omdat hij ziet dat iets niet goed voor je is. Die er snel bij is als je een verkeerde weg opgaat en dan met een corrigerende tik de weg wijst. Omdat hij van je houdt en zo graag wil dat wat je doet goed voor je is. En als we afdwalen, laat hij je vallen en geeft hij je prijs, in de hoop dat je bij hem terugkeert. Ik dacht dat dat echte liefde was en dat God zo in elkaar steekt.

Destijds zou ik het niet zo verwoord hebben, maar onbewust was dit beeld er wel. En niet alleen bij mij. Ook bij televisiedominees die elke ramp weten uit te leggen als een straf voor de zonde van Nederland (of Amerika, of Europa). Bij christenen die geloven dat je hard op zoek moet naar elke onbewuste zonde, omdat die anders niet vergeven is. Bij preken die je doen geloven dat je nooit goed genoeg bent en waarbij Gods genade wordt uitgelegd alsof God denkt ‘het moet maar, maar het gaat niet van harte’.

Van harte

Ik ontdekte dat deze liefde, deze harde liefde, meedogenloze, ongenadige liefde, niet Gods liefde is. Het gedicht van Johan Klein Haneveld eindigt met “Maar waarom kijk ik dan / met ogen vol verlangen, voorbij / de hekken naar de zonsopkomst?” Ook dat gevoel herken ik. Dit beeld van God en van liefde benauwde me en langzaam aan ontkom ik eraan en sta ik buiten de hekken en leer ik werkelijk Gods liefde en vrijheid kennen. In 1 Korinte 13 lezen we over de liefde. Ik heb het al vaker aangehaald, maar als God liefde is, is die tekst ook van toepassing op Hem.

Ik geloof dat Gods liefde zachtmoedig is en niet hardvochtig; maar tegelijk ook niet week of krachteloos.
Ik geloof dat Gods liefde vergevend is en niet onverdraagzaam; maar tegelijk ook niet naïef of kosteloos.
Ik geloof dat Gods liefde eindeloos ruim is en niet exclusief; maar tegelijk ook niet verstrooid of zorgeloos.
Ik geloof dat geen kracht zo krachtig is als Gods liefde. Daarom geloof ik ook niet in een strenge liefde, omdat dat een afstandelijke liefde is. God is niet afstandelijk, moeilijk vermurwbaar of streng. God vergeeft van harte, met plezier, met gretigheid. Gods liefde is een liefde die je omarmt, je opraapt, op de benen zet, in de ogen kijkt en zegt: “Ook ik veroordeel je niet. Ga nu maar en zondig niet meer.”

_

(Fotocredit: Zandsculptuur op Crescent Beach, Eric Kilby, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *