Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Broken lock

Waarom ik boos ben (en dat goed is)

1 Comment

Soms ben ik uiterlijk heel rustig, maar innerlijk boos. Dan zijn mijn gedachten donker en verkrampen onbewust mijn spieren. Dan voelen mijn ingewanden strak en verstijven mijn schouders. Soms is er weinig aan mij te merken – merk ik het zelf niet eens – maar ontdek ik opeens dat ik vol frustratie zit, of ingehouden woede. Ik heb mezelf goed getraind in het niet laten uitbarsten van mijn boosheid en soms maakt ook dat me boos.

Waarom voel ik me boos? Ik voel me boos omdat ik er nog niet ben. Omdat ik steeds weer tegen dezelfde tekortkomingen aanloop. Ik ben nog steeds bang voor afwijzing en voel me beknot in wie ik ben, omdat ik het moeilijk vind te durven laten zien wat ik in me heb. Steeds weer laat ik niet zien wie ik ben, met als gevolg dat mijn potentie niet tot uiting komt. Steeds weer ben ik de redelijkheid zelve en ‘snap ik wel dat…’ en ‘heb ik er wel begrip voor dat…’, terwijl het eigenlijk te maken heeft met conflictmijding en mezelf kleiner maken dan ik ben.

Heilige woede

Ik geloof dat er zoiets is als heilige woede. Niet alle woede is heilige woede, zeker niet, maar er is zoiets als heilige woede. Ik ben boos omdat ik mezelf niet accepteer. Omdat ik mezelf afwijs, omdat ik gevangen zit in een patroon van me inhouden, me kleiner maken, me afzwakken. Ik geloof dat God zich daar ook boos over maakt. Niet boos op mij, omdat ik het verkeerd zou doen, dat is niet aan de orde. Het is een woede die zich richt op al die factoren die mij kleiner maken dan ik ben. Heilige woede, omdat er krachten zijn die Gods geliefde schepping beknotten.

Helder zicht

Ik geloof dat heilige woede uiteindelijk vrijheid brengt. Daarom ben ik minder bang geworden voor die woede in mezelf. Het geeft me helder zicht op waar ik mezelf insnoer en waar het tijd wordt om uit te breken. Het is woede die me opeens weer laat zien dat ik ben gaan geloven in de leugen dat mijn waarde lager ligt dan die van anderen.

Soms ben ik uiterlijk heel rustig, maar innerlijk heel boos. Dan weet ik dat het weer tijd is om samen met God onze woede te luchten. Dan vertel ik wat me beknelt, wat ik niet wil, waar ik van af wil. Dan gebruik ik lelijke woorden in mijn gebed en verhef ik mijn stem. Ik stel me dan zo voor dat God ook boos is, luistert en grimlacht. En dat Hij denkt: Ja. Dit is heilige woede. Word maar boos. Breek maar los.

Word maar vrij.

(Fotocredit: lyudagreen, creative commons)

One thought on “Waarom ik boos ben (en dat goed is)

  1. Heel erg herkenbaar! Mijn vrouw (toen mijn verloofde) moest me er ook op wijzen dat ik boos was, dat ik mijn schouders had opgetrokken en verkrampt was. en ik dacht: verrek: ik zit dus ergens mee. Nu probeer ik dat ook te herkennen en te uiten, en niet meer alles te slikken en me maar aan te passen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *