Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Team World Vision

Waarom ik World Vision heel even nog cooler vond

Een reactie plaatsen

Het was zo’n goed nieuws. World Vision in Amerika paste vorig week zijn personeelsbeleid aan. Voortaan zou de organisatie ook homo’s die getrouwd zijn toelaten als personeel. Een grote stap. Volgens World Vision komt hun personeel en achterban uit meer dan 50 verschillende kerkrichtingen, waarvan sommigen homohuwelijken inzegenen en anderen niet. De organisatie zag het als een teken van christelijke eenheid om nu ook getrouwde homo’s toe te laten. World Vision is namelijk geen kerk en neemt dus ook geen standpunt in. Of je nu voor of tegen het homohuwelijk bent, als christen ben je welkom.

Dit is geen blog over het homohuwelijk. En ook niet over de situatie rond World Vision. Wel over de reden die World Vision gaf als achtergrond bij hun besluit. Het was namelijk nogal een grote stap. Voor velen een te grote stap. Na twee dagen draaiden ze hun besluit terug, na luid protest van wat in Amerika de Religious Right wordt genoemd. Ik baal daarvan. Ik ben het namelijk heel erg eens met World Vision. Ze kozen ervoor om ruimte te bieden aan christenen met verschillende meningen en een verschillende uitleg van de Bijbel. Dat vind ik dapper.

Aanvaard elkaar

Gods liefde uit zich in aanvaarding, dat geloof ik. God aanvaardt mij, met al mijn fouten en zonden. Ik ben geliefd, bevrijd en aanvaard. Ik ben ervan overtuigd dat het onze roeping als christen en kerk is om die aanvaarding door te geven. Paulus zegt in Romeinen 15:

“Aanvaard elkaar daarom ter ere van God, zoals Christus u heeft aanvaard.”

Ook als ze een andere mening over bepaalde onderwerpen hebben, ook als ze iets heel anders geloven over het homohuwelijk, ook als we het compleet niet met elkaar eens zijn. We vinden elkaar in Christus en daarom kunnen we elkaar aanvaarden als medegelovige.

Dit gaat niet over aanvaarding die verschillen wegpoetst. Ik heb het over aanvaarding die de ander in eerste instantie als persoon ziet. Als iemand met een levende relatie met God, die met Hem zijn leven vorm wil geven. We zijn allemaal op zoek, dus laten we de ander serieus nemen in zijn of haar gevoelens, emoties, verlangens, geloof. Zodra we elkaar als personen aanvaarden, kunnen we in gesprek gaan over wat er anders is aan ons geloof en waarom en wat we daarover in de Bijbel vinden. Als we elkaar als christenen al niet weten te aanvaarden, hoe moeten we dan de rest van de wereld liefhebben?

Tony Campolo

Tony Campolo schreef in een reactie op het besluit van World Vision dat hij gelooft in de autoriteit van de Bijbel, maar tegelijk beseft dat de uitleg van die Bijbel voor veel mensen verschillend is. Zolang we elkaar vinden in een levende relatie met Jezus, maakt het niet zoveel uit, schrijft hij, of we van mening verschillen over zaken als kinderdoop, avondmaal, homohuwelijk of geweldloosheid. Sommige christenen concluderen op basis van een aantal teksten dat een monogame liefdesrelatie tussen twee mannen of vrouwen niet bijbels is. Prima, Campolo is vooral verontwaardigd over het feit dat mensen die uitleg tot norm verheffen van of je een ‘goede’ christen bent of niet.

Nederigheid

En dat is precies waarom ik zo enthousiast was over het besluit van World Vision en waarom ik zo baal van het feit dat ze die beslissing nu teruggedraaid hebben. Hoewel dingen als kinderdoop, avondmaal of homohuwelijk belangrijke onderwerpen zijn, bepalen ze niet de grens tussen wie christen is en wie niet. Die grens ligt ergens anders. Ergens in de buurt van een persoonlijke relatie met Jezus en iets met de vrucht van de Geest.

Het besluit van World Vision was een voorbeeld van nederigheid. Het raakte me, zoals ook de storm van protest me raakt. Zolang wij, of je nu voor of tegen het homohuwelijk bent, niet bereid zijn anderen te aanvaarden die een andere mening hebben, weerspiegelen we niet de aanvaarding van Christus. En, zoals Paulus schrijft, als we elkaar aanvaarden ondanks verschillen, eren we daarmee God.

(Fotocredit: Wes Kriesel, creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *